Want wat een fantastische tocht is het geweest! Prachtig weer gehad: eerst zonnig met stevig waaien, dus nog wat fris. Dan 2 dagen warm, [...]]]> Een korte vakantie, zeilend op de wadden met het bijna 100 jaar oude skûtsje “Vriendschap”.
Het waren slechts 4 dagen, maar we genoten zo intens, dat het achteraf voelde alsof het er 14 waren.

Want wat een fantastische tocht is het geweest!
Prachtig weer gehad: eerst zonnig met stevig waaien, dus nog wat fris. Dan 2 dagen warm, maar tóch niet zonder wind. Op de laatste dag bewolkt en toen wel even een windstilte, maar dan ’s middags, als apotheose, een harde bries waarmee we een flinke snelheid behaalden tot 8 knopen, gepaard gaande met enkele zware, doch lauwe regenbuien.
Al die weertypes leverden prachtige momenten op.
Veel van wat je wilt zien van het wad en meemaken op zo’n schip, is voor ons zo ongeveer aan bod gekomen.

Een fotoverslag.

De start is in Lauwersoog. Nog vóór de aankomst van onze schipper Rob vinden wij Vriendschap al in de jachthaven liggen en beginnen we met het inladen van alle bagage en proviand voor 4 dagen.

Eenmaal door de sluis en buitengaats, is het met windkracht 5 al goed toeven daar boven op het dek,

…hoewel die bries ons nog wel in de kleren en zwemvesten houdt.

En als dan tegen de middag…

…het skûtsje vast komt te liggen op een droogvallende zandplaat,
genieten we in ons blootje van…

…de aangeklede borrel.

De tweede en derde dag verrassen ons met temperaturen rond de 25 graden. En toch ruim voldoende wind om lekker te kunnen zeilen!

Dus alles uit, maar zwemvesten nog aan.

“Griekse toestanden” schalt het over het dek. En terecht. Want moeten andere mensen er niet honderden euro’s voor uitgeven om in verre reisgidslanden met zo’n schip te kunnen zeilen onder deze prachtige weersomstandigheden?

De luierende zeehonden in de verte op een zandplaat…

…doen je beseffen dat je toch ‘gewoon’ op de Waddenzee vaart.

Bij windkracht 3 zijn de zwemvesten ook niet meer nodig en…

…op het dek kunnen we voorbeeld nemen aan die zeehonden.

‘s Middags vallen we eerder dan gepland droog op…

…een plaat waar op veilige afstand ook weer zeerobben een droge richel hebben gevonden.
Aan de horizon het vasteland van Friesland.

Als de zon weer daalt valt het wad helemaal droog en ligt het schip geheel verlaten van de rest van de wereld.

Wat een rust en wat een prachtig decor.

Na een nacht in je kooi door het opgekomen water te zijn gewiegd, vind je de volgende ochtend het skûtsje weer droog op de zandplaat liggen, maar dan 180 graden gedraaid. Het wegtrekkende water heeft samen met de wind…

…de meest bijzondere sculpturen in het zand gecreëerd.

Na het ontbijt wordt de Vriendschap opnieuw door het water opgetild en kunnen we onze tocht voortzetten. Het weer is nu zo geschikt dat, met een zeer matige wind…

…zelfs achter de boot gezwommen kan worden langs twee lijnen.
Nieuwsgierig worden we gadegeslagen door een zeehondje dat ons een tijdje volgt.

Terwijl na de borrel…

…in de kombuis (door ieder om de beurt) het diner bereid wordt…

…speelt de yogaleraar onder ons, serene noten op zijn traditionele Indianenfluit,

…en ‘masseert’ hij ons met de doordringende tonen van zijn klankschalen.

Weer een ander…

…doet aan tai chi en geeft op het wad een beginnerscursus.

Na het eten afwassen, simpelweg in en mét zeewater…
…dat – niet voor de kniesoor – zonder zeep alles met zand en de borstel prima schoon krijgt.

De laatste ochtend ‘wad’ minder weer, met ‘wad’ meer bewolking.
Terwijl anderen de eieren met spek voor ontbijt klaarmaken…

…drinken we alvast thee of koffie…
…die op specifieke wijze gezet wordt zoals Rob ons aan het begin van de reis al geleerd heeft: zonder filter en met niet meer dan twee stoomplofjes door de drijvende koffieprut (na een derde of meer zou ’t “niet meer te zuipen” zijn).

De didgeridoo komt nu bovendeks. Hoezo saai op zo’n boot?

Ben je betoeterd!

Meer naar het westen, richting sluizen om naar de thuishaven van Vriendschap in Workum te kunnen varen, wordt het drukker op de waddenzee en zien we de mooiste schepen voorbij trekken.

Dramatische bewolking zorgt voor prachtige lichtval,
dus mooie plaatjes, zoals…

…een rijtje aalscholvers op een fuikmarkering.

En als de wind even helemaal gaat liggen…

…worden water en hemelspant één, de horizon onzichtbaar.

Wat een onvergetelijke waddentrip.
Een droom is waargemaakt, met alles erin zoals ik ‘m wenste!

De Vriendschap lag niet aan de beloofde steiger in Lauwersoog. Dat leverde vrijdagavond in het donker een flinke zoektocht op door een onbekende haven, maar natuurlijk vonden we de skuts.

Met z’n vieren was het al vlug gezellig. Volle havenkarretjes werden aan boord gestouwd, en een wijntje was dik [...]]]> zaterdag 9 augustus – vrijdag 15 augustus 2009

De Vriendschap lag niet aan de beloofde steiger in Lauwersoog. Dat leverde vrijdagavond in het donker een flinke zoektocht op door een onbekende haven, maar natuurlijk vonden we de skuts.

Met z’n vieren was het al vlug gezellig. Volle havenkarretjes werden aan boord gestouwd, en een wijntje was dik verdiend.

De rest druppelde zaterdagochtend binnen, eentje te laat met de beste smoes: de kaas vergeten!

Het zou een week worden van nog veel meer “nog nooit gebeurd” dingen: neuringlijn gebroken, zo veel alcohol aan boord gedronken zonder dronkenschap, onder de boot door zwemmen tijdens het droogvallen, spiritueel-technische problemen met het kooktoestel, buikgriep, op de sluisdeur gehangen. De rest lees je in het scheepsjournaal aan boord . Zie daar ook onze Woord-van-de-Wadweek-lijst.

Weer en wind zaten mee, beide niet extreem en behoorlijk goed.

Het was een fantastische week, met warme, lieve, hartelijke naturisten. We zeilden van plaat naar plaat, die we vaak zelf uitzochten, en soms zocht de plaat ons uit (the R-spot). Alle toplocaties werden met ons gedeeld: Simonszand, De Hon, baaitje bij Nes-Ameland, geultje bij Schiermonnikoog etc. We genoten van het kokkel- en mosselzoeken, leerden hoe ze keukenklaar te maken en te bereiden en kregen zelfs superverse oesters zo uit het Wad. We zeilden en zwommen, zochten de rust en daarna weer elkaar.

Rob bleek een geweldige, relaxed leidinggevende schipper met enorme kennis van natuur en een warm hart.

Cees, Wil, Rita, Halbe, Warner, Rien en Hendrien waren de opstappers in deze heerlijke week.

Rob, Halbe, Cees, Rita, Wil

Wierumerzand

Wadkakken…

de Rust en de Ruimte

geen horizon zichtbaar tussen zee en lucht

aan de wind

Schierzomerkamp zwemt onder de drooggevallen boot door

4 mannen trokken aan de neuringlijn: nieuwe neuringlijn

Aan boord hadden we Tiny, Gerben, Ivo en Tessa. [...]]]> 11-17 juli. Het weer leek volgens de voorspelling wat minder te worden dan wat we in de natuurweek gewend waren. Maar zoals zovaak viel het op het Wad weer geweldig mee. Eigenlijk hebben we geen slecht weer gehad en 5 van de 7 dagen zelfs prachtig weer.

Aan boord hadden we Tiny, Gerben, Ivo en Tessa. Na 3 dagen kwam Ralph, de wereldreiziger aan boord. Hij die alles heeft gezien… Hij vond het dus ook niet gek dat hij vanuit Kerkrade naar Harlingen moest reizen, vanaf daar naar Terschelling en dan nog naar de meest oostelijke bebouwing (voor zover de taxi je brengt) en vanaf daar nog een stief half uurtje te voet door de duinen, over slikken en schorren, via weiden met paarden en kalveren.

De tocht ging van Workum naar Lauwersoog. We vertrokken met de laatste regen waarna de zon doorbrak. We hebben overnacht op de plaat in de buurt van Griend.

De zondag begon met stromende regen en geen zicht. De regen hield vrij snel op. In de middag begon de zon te schijnen en ’s avonds zaten we met mooi weer op een terras op Vlieland. En Tessa sprintte naar de douche! Dat was al veel te lang geleden.

De volgende dag voeren we met werkelijk schitterend weer naar Terschelling om Ralph op te pikken. We lagen oostelijk van de wierschuur bij de eendekooi. Daar hadden we een close encounter met heel veel paarden…

De volgende dag voerde ons naar het strand van Ameland. Het is toch altijd weer prachtig om daar te landen en het tij af te wachten. De wind was helemaal verdwenen. We wilden naar Nes. Niet alleen Tessa wilde douchen. Maar dat zou ’s nachts moeten gebeuren. Het was natuurlijk ook de gelegenheid bij uitstek om op het strand te borrelen.

Die nacht zouden we naar Nes. Dat is niet helemaal gelukt. We zaten iets te oostelijk voor het Danziggat. En zo kwamen we in het Molengat. En dat is erg smal. We liepen vast in de Ballumerbocht. Weliswaar met opkomend water, maar het was al 1:30. Morgenochtend verder. Bovendien loopt de dijk anders dan op de kaart staat aangegeven helemaal tot aan het rode licht!

’s Ochtends voeren we naar Nes voor douchen, water en boodschappen. Maar gauw de haven weer uit en op naar de Hon. Daar waren het weer paradijselijke toestanden. Veel kokkels maar geen garnalen deze keer.

De tocht naar Schier vond onder wel heel zonnige omstandigheden plaats. Ralph was inmiddels ook wat aan de zon gewend, dus de hele bemanning bloot. Onderweg kwamen we de klipper Isis nog tegen, maar die voeren op de motor ondanks de ideale omstandigheden. Op Schier rende er niemand naar de douche…

Ondanks toch wel heel vieze voeten…

De week is in stijl afgesloten op een terras op Schier. Wat was het een zwoele avond. Niet te geloven dat het de volgende dag voorbij zou zijn. Maar we werden wel wakker met onweer en regen. Die overigens gauw voorbijtrok. Maar we moesten wel vroeg op omdat het hoge water heel vroeg was. Of heel laat natuurlijk, maar dat is wat onhandig voor zo’n laatste dag.

En toen Lauwersoog. Dat lijkt na zo’n week in stilte wel heer erg op de bewoonde wereld. Dat is even afkicken. En Tessa was zo gewend aan het leven aan boord dat ze bijna vergat te douchen. Dat deed ze pas na 3 uur opruimen en pannenkoeken bakken en eten. Net op tijd voor de bus. Nog een geluk dat ze maar 1 muntje hadden.