Voor het nieuwe seizoen heb ik nieuwe software voor het logboek ingezet: WordPress. Het oude logboek zit namelijk vast aan de provider. Er is geen mogelijkheid om de bijdragen mee te nemen als we ergens anders heen zouden gaan. Lees meer ….
|
|||||
|
Zeilen – Natuur – Water – Wind – Vrijheid – Volle zeilen – Snelheid – Regen – Golven – Schuim – Zon – Hijsen – Vieren – Lekker eten – Gastvrijheid – Rust – Gezellig – Fantastisch - Vriendschap. De belefenis van een tocht op De Vrienschap is eigenlijk niet te omschrijven in een logboek. Je kunt het eigenlijk het beste zelf meemaken. Toch een poging om een verhaal in het logboek te schrijven van een heerlijk weekend meezeilen op De Vriendschap. Voor mij voor de eerste keer, en geen zeilervaring, dus hopelijk heb ik de termen nog een beetje onthouden. Na de strontrace ligt De Vriendschap nog bij de sluis. ‘s Morgens ligt hij/zij mooi in het zonnetje. Als we allemaal aanwezig zijn (Rob, Coby, Vivienne, Aletha, Jaap, Isaak, Henk, Sandra) gaan we eerst de boodschappen halen. Ondertussen maken de andere De Vriendschap klaar voor vertrek. De haven voor de sluis komt ondertussen vol te liggen met vissers die terugkomen ivm de feesten en visserijdagen. We kunnen gelijk met de zeilen op Het Soal uitvaren en het IJselmeer op. Ondanks dat het begin van de dag er zonnig uitzag is dit snel veranderd. Het wordt grijs en vochtig. Toch zeilen we met volle zeilen met windkracht Zuid-Oost/Oost 4-5 richting Stavoren. Na een stuk gevaren te hebben met Vivienne als stuurvrouw en de anderen voor alle andere taken aan boord,draaien we terug naar Stavoren om bij een strandje in de luwte voor anker te gaan. De gps geeft trouwens aan dat we zeker 7 knopen varen. De lunch met bruine bonensoep en boterhammen wordt verzorgt door Aletha. Dat smaakt goed en gelijk wat opwarmen in het roefje. Omdat meer windkracht wordt verwacht, wordt een reef in de Op het laatste moment is de ingang van de haven van Stavoren pas zichtbaar. De sluis gaat gelijk voor ons open, en na het strijken van de zeilen kunnen we de sluis in. In de jachthaven van Stavoren vullen we de watertank bij. We gaan voor anker op een mooie overnachtingsplek in de Geeuw (of was het toch de Morra). Het kachteltje gaat aan en er wordt geweldig gekookt door Aletha. Ondertussen drinken we wat met “droge” worst en knabbels. Daarna smaakt de curry met rijst goed en koffie, thee en het toetje mag ook niet ontbreken. De afwas wordt gedaan, en de pannen worden met veel geduld als een puzzel in elkaar gepast door Henk. Daarna is iedereen voldaan en moe en zoekt een plekje om te slapen. Ondanks de waarschuwingen van snurkers en een prater horen we ‘s nachts alleen het klotsen van het water. We hebben een uur extra door het verzetten van de klok, maar toch is de ochtend snel gekomen. De lucht ziet er goed uit, blauw en wat wolkjes. Na het ontbijt met eieren met spek (van Rob), yoghurt en brood, wordt De Vrienschap weer klaargemaakt voor vertrek. Tot mijn grootste verbazing krijg ik de rol als stuurvrouw aangewezen. Eerst met alleen de fok, maar als we op de Fluessen zijn gaat ook het groot zeil omhoog. En wat is dat een machtig gevoel, aan het roer van De Vriendschap. Gelukkig staat Rob dichtbij, want het gaat best hard en vooral het overstag gaan is best een wennen, of een klein slootje ingaan waar ook nog eens een andere grote zeilboot ligt.
Na een stukje rustig varen over verschillende meertjes en brekken gaan we kruisen in een smal slootje. Voor mij de eerste keer, de mensen op het voordek moeten alert reageren. Wat een schipperskunsten! Helaas moeten we daarna de zeilen strijken voor de eerste brug en gaat de motor aan voor het laatste stukje op de Lange Vliet en de 5 of 6 bruggen. Terug naar de vaste ligplaats van De Vriendschap. En zo was het weekend weer voorbijgezeild. Weekend 10/11 okt was i.t.t. andere delen van het land geen verregend weekend. Tijdens het zeilen of op- en aftuigen was er zelfs af en toe een oplaadmomentje in een welkom najaars zonnetje. Aan boord waren Antonin (schipper), Aletha, Anne, Arnoldine, Joep en Marjon.
Het proviand was vrijdag al gekocht in de gloednieuwe Poiesz supermarkt op loopafstand van de ligplaats in Workum, dus we konden zaterdagmorgen lekker uitslapen. Omdat het nog regende had niemand zin om uit zijn kooi te stappen en thee te zetten, hoewel het al geruime tijd licht was. Strak grijze lucht en geen zuchtje wind. Dan maar bomen, bovendien krijg je het daar lekker warm van. Om Anne (die voor het eerst aan boord was) te laten wennen, nam de windkracht heel geleidelijk toe in de loop van de morgen en werd er rustig gezeild via het Groote Gaastmeer naar de Fluessen en hebben we gelaveerd richting Stavoren. Onderweg was er tijd om te studeren op het dek voor het vaarbewijs. Bij de Morra overnacht en de volgende dag weer terug over dezelfde route.
Maandag is het zover. We doen mee met de Strontrace. Peter, Bernard, Simon en ik! Het wordt zo als het er nu naar uit ziet licht weer. Voor diegenen die de Strontrace niet kennen. Het is een historisch zeilevement dat dit jaar voor de 36e keer wordt gehouden. Het is een race voor tradiotionele schepen van Workum (Friesland) naar Warmond (bij Leiden) en weer terug. Het is altijd laat in oktober en vaak zwaar. Ik heb hem zelf een keer eerder gevaren met de Rust na Arbeid, destijds met Frans Eisenloeffel, Bernard, Peter en een zeeman van wiens naam ik niet meer weet. Frans had hem bij Weismuller opgeduikeld. Frans was schipper en kok. We zagen hem niet veel bovendeks, hij was vooral hazen aan het bereiden. Er kwam een constante stroom lekkers naar boven. Dat hield ons toen wel 3 dagen en nachten op de been. Reid de Jong is bedenker en aanstichter van dit fantastische evenement (net als gelijktijdig de beurtveer en de visserijdagen). Jullie kunnen ons vanaf maandag 12 uur volgen via de track en trace site van de race. Vorig jaar heeft Jelle Reid de Jong (de zoon van) de wedstrijd gevaren met ons scheepje. Een korte vakantie, zeilend op de wadden met het bijna 100 jaar oude skûtsje “Vriendschap”. Want wat een fantastische tocht is het geweest! Een fotoverslag. De start is in Lauwersoog. Nog vóór de aankomst van onze schipper Rob vinden wij Vriendschap al in de jachthaven liggen en beginnen we met het inladen van alle bagage en proviand voor 4 dagen. Eenmaal door de sluis en buitengaats, is het met windkracht 5 al goed toeven daar boven op het dek, …hoewel die bries ons nog wel in de kleren en zwemvesten houdt. En als dan tegen de middag…
…het skûtsje vast komt te liggen op een droogvallende zandplaat,
…de aangeklede borrel. De tweede en derde dag verrassen ons met temperaturen rond de 25 graden. En toch ruim voldoende wind om lekker te kunnen zeilen!
Dus alles uit, maar zwemvesten nog aan. “Griekse toestanden” schalt het over het dek. En terecht. Want moeten andere mensen er niet honderden euro’s voor uitgeven om in verre reisgidslanden met zo’n schip te kunnen zeilen onder deze prachtige weersomstandigheden?
De luierende zeehonden in de verte op een zandplaat… …doen je beseffen dat je toch ‘gewoon’ op de Waddenzee vaart. Bij windkracht 3 zijn de zwemvesten ook niet meer nodig en…
…op het dek kunnen we voorbeeld nemen aan die zeehonden. ‘s Middags vallen we eerder dan gepland droog op…
…een plaat waar op veilige afstand ook weer zeerobben een droge richel hebben gevonden. Als de zon weer daalt valt het wad helemaal droog en ligt het schip geheel verlaten van de rest van de wereld.
Wat een rust en wat een prachtig decor. Na een nacht in je kooi door het opgekomen water te zijn gewiegd, vind je de volgende ochtend het skûtsje weer droog op de zandplaat liggen, maar dan 180 graden gedraaid. Het wegtrekkende water heeft samen met de wind…
…de meest bijzondere sculpturen in het zand gecreëerd. Na het ontbijt wordt de Vriendschap opnieuw door het water opgetild en kunnen we onze tocht voortzetten. Het weer is nu zo geschikt dat, met een zeer matige wind…
…zelfs achter de boot gezwommen kan worden langs twee lijnen. Terwijl na de borrel…
…in de kombuis (door ieder om de beurt) het diner bereid wordt…
…speelt de yogaleraar onder ons, serene noten op zijn traditionele Indianenfluit,
…en ‘masseert’ hij ons met de doordringende tonen van zijn klankschalen. Weer een ander…
…doet aan tai chi en geeft op het wad een beginnerscursus.
Na het eten afwassen, simpelweg in en mét zeewater… De laatste ochtend ‘wad’ minder weer, met ‘wad’ meer bewolking.
…drinken we alvast thee of koffie… De didgeridoo komt nu bovendeks. Hoezo saai op zo’n boot? Ben je betoeterd! Meer naar het westen, richting sluizen om naar de thuishaven van Vriendschap in Workum te kunnen varen, wordt het drukker op de waddenzee en zien we de mooiste schepen voorbij trekken.
Dramatische bewolking zorgt voor prachtige lichtval,
…een rijtje aalscholvers op een fuikmarkering. En als de wind even helemaal gaat liggen…
…worden water en hemelspant één, de horizon onzichtbaar. Wat een onvergetelijke waddentrip. zaterdag 9 augustus – vrijdag 15 augustus 2009 De Vriendschap lag niet aan de beloofde steiger in Lauwersoog. Dat leverde vrijdagavond in het donker een flinke zoektocht op door een onbekende haven, maar natuurlijk vonden we de skuts. Met z’n vieren was het al vlug gezellig. Volle havenkarretjes werden aan boord gestouwd, en een wijntje was dik verdiend. De rest druppelde zaterdagochtend binnen, eentje te laat met de beste smoes: de kaas vergeten! Het zou een week worden van nog veel meer “nog nooit gebeurd” dingen: neuringlijn gebroken, zo veel alcohol aan boord gedronken zonder dronkenschap, onder de boot door zwemmen tijdens het droogvallen, spiritueel-technische problemen met het kooktoestel, buikgriep, op de sluisdeur gehangen. De rest lees je in het scheepsjournaal aan boord Weer en wind zaten mee, beide niet extreem en behoorlijk goed. Het was een fantastische week, met warme, lieve, hartelijke naturisten. We zeilden van plaat naar plaat, die we vaak zelf uitzochten, en soms zocht de plaat ons uit (the R-spot). Alle toplocaties werden met ons gedeeld: Simonszand, De Hon, baaitje bij Nes-Ameland, geultje bij Schiermonnikoog etc. We genoten van het kokkel- en mosselzoeken, leerden hoe ze keukenklaar te maken en te bereiden en kregen zelfs superverse oesters zo uit het Wad. We zeilden en zwommen, zochten de rust en daarna weer elkaar. Rob bleek een geweldige, relaxed leidinggevende schipper met enorme kennis van natuur en een warm hart. Cees, Wil, Rita, Halbe, Warner, Rien en Hendrien waren de opstappers in deze heerlijke week.
Rob, Halbe, Cees, Rita, Wil
Wierumerzand
Wadkakken…
de Rust en de Ruimte
geen horizon zichtbaar tussen zee en lucht
aan de wind
Schierzomerkamp zwemt onder de drooggevallen boot door
4 mannen trokken aan de neuringlijn: nieuwe neuringlijn De Wiccaweek was voor iedereen aan boord een bijzondere week, getuige de bloemlezing van foto’s, gedichten die Reina zo uit haar mouw schudde, uitspraken uit de afsluitingsceremonie en quotes uit de stroom mailtjes die na afloop circuleerde als steun bij het afkicken… Aletha: Aan het begin van de week schreef ik een recept voor geluk in het zand: Vriendschap, zon, wind, H2O… En ziehier het eindresultaat op de foto… Het was onwaarschijnlijk makkelijk om betoverd te worden door de bemensing van de Vriendschap en de grandioze omgeving van de waddenzee….
Ria: voor mij was grensverleggend dat ik naakt heb gezwommen; ik heb mogen ervaren hoe gemakkelijk het is om uit de kleren te gaan
Arnoldine: wat voor mij nieuw was, was het vrije varen op het Wad, niet de betonning volgen door de slenken, maar vrij over de platen, die bij eb droogvallen; en het verzamelen van oesters, kokkels en mosselen. (Op de foto bekijkt Arnoldine Ruth’s schilderij)
Edith: op de eerste dag heb ik gevraagd om de eenheid te ervaren; nu merk ik dat ik steeds stiller wordt en naar binnen keer.
Ruth: ik ben gesterkt in het doen van mijn eigen ding: muziek maken
Reina: Stil en moe begonnen met de week, en geleidelijk aan merken dat er meer en meer genoten en gedaan werd door me. Vooral is me bijgebleven dat deze acht mensen goed samen stroomden op / met Vriendschap. Ieder in zijn / haar eigenheid.
Bernard: ik was deze week heel ontspannen, wat maakte dat ik veel meekletste; en ik heb ook veel gelachen. En natuurlijk toilet maken als de haven weer in zicht is!
Margriet: Altijd druk met studeren, lezen, kwebbelen, en: zeilezakje naaien… In amper vier dagen maakte ze een heel zeilezakje af, tot grote tevredenheid van de schipper!
Annette: ik heb ervaren dat ik plezier heb niet alleen in de vrouwelijke, verzorgende rol, maar dat ik het ook fijn vind om stoere dingen te doen, zoals aan het roer staan en in de mast gehesen worden.
Want het perspectief vanaf het water is zo anders dan vanaf de wal.Om de Waddeneilanden vanaf het water te beleven was een openbaring. De beleving van en overlevering aan de elementen is sterker,water, wind, getijden. Geen overvolle camping, medetoeristen die haast hebben. Maar de rust en ruimte van het water en het wad. Wat heb ik van dit perspectief genoten.Voor herhaling vatbaar. Waar ik ook van genoten heb zijn jullie. Het lachen, het zingen, samen koken, serieuze gesprekken, even afzonderen, alles was er en alles mocht er zijn. De voorpret was groot, de week zeilen was groots en de napret duurt maar voort….
Job vormde samen met zijn vrienden Robin, Max & Mike de bende van vier. Simon had vriend Erik meegenomen, en tot slot waren Jette en ik aan boord. Het boodschappen doen in Lauwersoog ging zoals gebruikelijk met een karretje van de Jachthaven. Dit keer werd het obstakel ‘dijk af’ zonder ongelukken genomen
De bende van vier leefde vooral ‘s nachts en sliep overdag. Aanvankelijk moest het aantal decibellen van hun nachtelijk leven nog getemperd worden, maar later ging dat beter en duidden nog slechts de lege zakken chips en snoepgoed in de vuilnisbak hoe lang hun avonden geduurd hadden. De rest van de bemensing werd geplaagd door rugklachten (Jette), een ziekte onder de leden (Erik) en oververmoeidheid (ikzelf) en probeerde vooral veel te slapen. Simon leek de enige in goede vorm en speelde onvermoeibaar voor veerman om iedereen aan en van de wal te brengen.
Op het Ra wadje hebben we weer eens het netje uitgezet. We vingen drie mooie botjes die door ervaringsdeskundige Max eerst daadkrachtig met een peddel buiten bewustzijn geslagen werden, en vervolgens geslacht. Jette verzorgde de culinaire coaching van dit gebeuren, en zo hadden we weer een heerlijk maaltje uit de waddenzee.
Na afloop moest natuurlijk het netje gedroogd worden, en schoongemaakt van krabben en algen.
Een paar dagen later lagen we op een prachtig prive bankje tussen Simonszand en Schier, mooi om te wandelen. Paar kokkels geraapt, geen botjes dit keer.
Het was een leuk maar enerverend puber-weekje. 11-17 juli. Het weer leek volgens de voorspelling wat minder te worden dan wat we in de natuurweek gewend waren. Maar zoals zovaak viel het op het Wad weer geweldig mee. Eigenlijk hebben we geen slecht weer gehad en 5 van de 7 dagen zelfs prachtig weer. Aan boord hadden we Tiny, Gerben, Ivo en Tessa. Na 3 dagen kwam Ralph, de wereldreiziger aan boord. Hij die alles heeft gezien… Hij vond het dus ook niet gek dat hij vanuit Kerkrade naar Harlingen moest reizen, vanaf daar naar Terschelling en dan nog naar de meest oostelijke bebouwing (voor zover de taxi je brengt) en vanaf daar nog een stief half uurtje te voet door de duinen, over slikken en schorren, via weiden met paarden en kalveren.
De tocht ging van Workum naar Lauwersoog. We vertrokken met de laatste regen waarna de zon doorbrak. We hebben overnacht op de plaat in de buurt van Griend.
De zondag begon met stromende regen en geen zicht. De regen hield vrij snel op. In de middag begon de zon te schijnen en ‘s avonds zaten we met mooi weer op een terras op Vlieland. En Tessa sprintte naar de douche! Dat was al veel te lang geleden. De volgende dag voeren we met werkelijk schitterend weer naar Terschelling om Ralph op te pikken. We lagen oostelijk van de wierschuur bij de eendekooi. Daar hadden we een close encounter met heel veel paarden…
De volgende dag voerde ons naar het strand van Ameland. Het is toch altijd weer prachtig om daar te landen en het tij af te wachten. De wind was helemaal verdwenen. We wilden naar Nes. Niet alleen Tessa wilde douchen. Maar dat zou ‘s nachts moeten gebeuren. Het was natuurlijk ook de gelegenheid bij uitstek om op het strand te borrelen.     
Die nacht zouden we naar Nes. Dat is niet helemaal gelukt. We zaten iets te oostelijk voor het Danziggat. En zo kwamen we in het Molengat. En dat is erg smal. We liepen vast in de Ballumerbocht. Weliswaar met opkomend water, maar het was al 1:30. Morgenochtend verder. Bovendien loopt de dijk anders dan op de kaart staat aangegeven helemaal tot aan het rode licht! ‘s Ochtends voeren we naar Nes voor douchen, water en boodschappen. Maar gauw de haven weer uit en op naar de Hon. Daar waren het weer paradijselijke toestanden. Veel kokkels maar geen garnalen deze keer.
De tocht naar Schier vond onder wel heel zonnige omstandigheden plaats. Ralph was inmiddels ook wat aan de zon gewend, dus de hele bemanning bloot. Onderweg kwamen we de klipper Isis nog tegen, maar die voeren op de motor ondanks de ideale omstandigheden. Op Schier rende er niemand naar de douche…
Ondanks toch wel heel vieze voeten…
De week is in stijl afgesloten op een terras op Schier. Wat was het een zwoele avond. Niet te geloven dat het de volgende dag voorbij zou zijn. Maar we werden wel wakker met onweer en regen. Die overigens gauw voorbijtrok. Maar we moesten wel vroeg op omdat het hoge water heel vroeg was. Of heel laat natuurlijk, maar dat is wat onhandig voor zo’n laatste dag. En toen Lauwersoog. Dat lijkt na zo’n week in stilte wel heer erg op de bewoonde wereld. Dat is even afkicken. En Tessa was zo gewend aan het leven aan boord dat ze bijna vergat te douchen. Dat deed ze pas na 3 uur opruimen en pannenkoeken bakken en eten. Net op tijd voor de bus. Nog een geluk dat ze maar 1 muntje hadden.
De hele week was geweldig : het heerlijkste weer van de wereld in een omgeving die oneindig veel te bieden heeft aan schoonheid : water voorzover het oog reikt, stilte, heel veel lucht en de mooiste vogels. Met vijf mensen intens samengeleefd en ik kan zeggen : we waren met de juiste mensen op de juiste plaats : het was verrukkelijk spelevaren. En nu weet ik eindelijk waar vastklampen vandaan komt ! Tenslotte een haiku : zilverwit zwermen in dank aan Coby, Rob, George en Vivienne.
|
|||||
|
Copyright © 2012 Logboek Skûtsje Vriendschap - All Rights Reserved |
|||||
zeilen gelegd. Met stuurman Isaak gaan we met een strakke koers van 60 graden richting de kust van Noord Holland. Alles overigens onder de vakkundige en geduldige leiding van schipper Rob. Als de kust net in zicht is, draaien we om en denderen we terug naar Stavoren. Het is goed te merken dat de wind is toegenomen. Zeker uit de luwte zijn de golven en schuimkoppen zichtbaar. Maar De Vriendschap rolt er rustig overheen.
Net voor de pauze neemt Henk het roer over en zeilen we door kleine slootjes voordat we voor anker gaan voor de lunch. Vivienne zorgt voor de eieren en Coby smeert de boterhammen. Het zonnetje schijnt vollop dus we kunnen op het dek zitten. Een aantal mensen gaan even onder zeil want er lijkt een virusje rond te hangen.
. Zie daar ook onze Woord-van-de-Wadweek-lijst.
Coby mailen
Recente reacties