|
|
Ron van Ewijk Twee jaar geleden vroeg mijn dochter Jikke of ik niet eens zin had om mee te gaan op een skûtsje. Nou dat leek me wel wat en heb toen een heerlijk zeilweekend gehad (eind oktober 2005) op het Markermeer met de Vriendschap. Maar toen had ik wel meteen de behoefte om die mooie boot (sorry schip) eens op de Waddenzee mee te maken. Deels omdat zo’n skûtsje daarvoor gemaakt is en deels omdat de waddenzee gewoon een heel mooi en uniek natuurgebied is.
Vrijdagavond (29 juni 2007) waren de meeste mensen (Rob, Coby, Jikke, Robbert, Joost en ik) al aanwezig in Herbaijem. Zaterdag kwam Esther de ploeg nog versterken. Gezien de verwachtte wind op zaterdag en zondag hebben we gekozen voor een tocht naar de koffiebonenplaat op Terschelling. Dat is de meest oostelijke punt waar je normaal gesproken niet zo makkelijk kunt komen.
Rob de schipper had al inkopen gedaan op vrijdagavond voor de rest van het weekend en toonde zich een goed inkoper en een goede kok. We hebben o.a. heerlijk genoten van zijn gebakken eieren met spek van slager Blom!
De heenweg op zaterdag was met een goede westenwind en twee reefjes in het grootzeil heel snel. Zonder overstag te gaan vanaf Harlingen waren we rond de middag al voor anker vlak bij de kust van Terschelling.
Van tevoren hoopte ik dat we zouden droogvallen op het wad, dat leek me zo’n mooie belevenis! Wat ik me niet gerealiseerd had hoeveel gereken daarvoor nodig is. Als je ’s morgens een bepaalde tijd wilt vertrekken moet je dan bij opkomend water op dat moment voldoende water hebben onder de boot. Dan moet je terug rekenen waar je die avond ervoor het anker moet laten vallen. En dan maar hopen dat je de tabellen goed gelezen hebt en voldoende rekening gehouden hebt met stroming, springtij en wat niet meer. Spannend allemaal!
Zaterdag hebben een heerlijke wandeling over het wad naar Terschelling gemaakt en via het Noordzeestrand weer terug naar het wad waar de Vriendschap inmiddels volledig drooggevallen was.
 
Tijdens de wandeling op het wad voelde Jikke kokkels onder haar voeten. Na de wandeling hebben we een paar emmers gevuld zodat we zondag na terugkeer in Herbaijem nog een heerlijk hapje hadden!
Na nog een avondtochtje zijn we opnieuw voor anker gegaan met de bedoeling de volgend ochtend op tijd weg te kunnen zijn. Je gaat dan slapen op een deinend schip en de volgende ochtend nog in mijn bed duurde het een tijdje voor het tot me doordrong dat ik helemaal geen geklots hoorde en dat we volledig stillagen, prachtig! Gelukkig kwam het water weer op volgens de planning en konden we op tijd vertrekken
De terugtocht op zondag was lastiger omdat we veel overstag moesten en bij hoogwater over een zandplaat heen moesten zijn.
Maar ook dat verliep volgens planning zodat we op tijd weer in Herbaijem terug waren om te genieten van de kokkels en van de mooie herinneringen 
Voor mij een onvergetelijk weekend, door de goede sfeer in de groep, het prachtige skûtsje, de goede wind en die prachtige wadden!
Ivo Meerwijk 23 juni vertrekken we vanuit Herbaijum. De lucht ziet er dreigend uit. De voorspellingen zijn windkracht één tot drie. Later 4. En buien. En die hebben we gezien. 
Aan boord waren Rob en Ivo. Eefke en Rens hadden ook aan boord moeten zijn, maar Rens moest de burgermeester ontvangen op school, en Eefke had nog een repetitie op school voor haar eindvoorstelling. Zij zouden later alsnog aan boord stappen. Dat beperkte ons wel enigszins in de mogelijkheden.. Afspraak was 5 uur in Kornwerderzand.
11 uur voeren we uit de haven van Harlingen. Een uur na hoog water. En inderdaad, heel weinig wind, en veel buien! Nou ja, eigenlijk geen wind en een wolkbreuk. Maar goed, na een tijdje gedobberd te hebben en toen we echt bijna verzopen waren, klaarde het op. De wind nam wat toe, en opdrogend in het zonnetje zijn we een eind verder gezeild en hebben het schip een eind buiten Kornwerderzand gelegd. Daar hebben we liggen slapen op dek. Best lekker. Lees meer ….
Maarten IJland 16 juni Om negen uur vertrokken uit Herbaijum.
We hebben het tij en de bruggen mee. Om 10:00 uur water tanken in de sluis. Rob had al reeds boodschappen gedaan. Nog een halve dieseltank moet meer dan genoeg zijn. Zeilen hijsen en koers gezet naar Vlieland. Twee rifjes in het grootzeil en eentje in de fok blijken niet te veel. Windkracht 5 met harde vlagen, regenbuien en zonneschijn wisselen elkaar af. Terwijl we de echte buien gelukkig boven (Duits) land zien hangen met zwarte sluiers en felle lichtflitsen.
Aan boord zijn Rob de Schipper, Rob, Joep, Ger Wim en Maarten. Een hengstenbal dus. Dat heb ik in 5 jaar varen nog niet meegemaakt allen maar mannen op de vriendschap. Ondanks de vriendschap missen enigen onder ons wel de vriendinnen. Alhoewel alleen koffie zetten in plaats van 3 soorten thee is ook wel eens plezierig.
Rob wil een nieuw route proberen. In plaats om noordelijk van westelijk langs het gasstation naar Vlieland te varen kiest hij een nieuwe route om ten oosten van het platform te varen. Dit moet volgens Rob mogelijk zijn volgens de kaarten van dit jaar. Want er is heel wat veranderd op het wad. De ondieptes zijn dieper geworden en zo is het schuitegat “verdwenen”.
We houden de wind op gevoel in de zeilen want het vaantje en het zwaantje zitten vast. Daar zullen we later wat een doen.
We komen een heel eind onder het gasstation bij Vlieland door maar stuiten toch uiteindelijk in de branding, die al van verre zichtbaar is. We vallen af naar het Oosten om om deze zandplaat heen te varen. Dat lukt zonder te stranden. Een nieuwe route is ontdekt naar Vlieland Hoera voor de Schipper. Hierdoor zijn we wel een uurtje later bij Vlieland dan gepland waardoor we om 15:00 uur bij laag water droogvallen voor de laatste plaat voor de kust van Vlieland. Tijd om het vaantje te “repareren”. Een scheutje olie zal wonderen moeten verrichten.
De mast wordt gestreken maar helaas misgevangen. Met een bons komt deze op de roef terecht. Gelukkig ging er niets stuk of toch? Het vaantje, wat is daar mee gebeurt. Gebroken, op twee plaatsen, van zijn voetstuk gevallen en haar staart gebroken. Geen tape aan boord dus het zwaantje gaat mee naar huis.
Na een overheerlijke paste maaltijd van Rob, een recept met penicilline, gaan we ons opmaken om met de fok de laatste mijl naar Vlieland af te leggen om daar voor de nacht voor anker te gaan.
’s Avonds met de leukotea naar de wal geroeid voor een wandeling over het eiland.
De nacht slapen sommigen slecht vanwege het noodweer en gebonk van het schip. Ook nu weer ging het allerslechtste weer aan ons voorbij. Het noodweer ging over Terschelling en naar later bleek waren de schepen die daar in de haven lagen blij dat zij niet buitengaats lagen….
Zondagochtend vanwege het tij op tijd vertrokken richting Harlingen. Ditmaal via de vertrouwde route boven het gasstation doorgevaren. Na tweeeneenhalfuur varen, ja, je leest het goed, bereiken wij de kust bij Harlingen. Geen sterke verhalen van de mannen maar werkelijkheid. Stroom mee, wind mee, alles mee. Een nieuw snelheidsrecord.
Na een uitgebreidde lunch varen we terug naar Herbaijum om daar een heerlijk weekend af te sluiten.
Marjon Olijdam Pinksterweekend 2007: laag water rond 12 uur. ’s Nachts dus heerlijk hoog en droog. Overdag uren tijd om een boekje te lezen, wad te lopen, schelpen te rapen, appeltaart te eten, te klaverjassen, (nog meer) te slapen, of … in het (ouderwetse) papieren logboek te schrijven. Maar daar heeft volgens mij niemand aan gedacht ;-(
Zaterdagochtend stap ik om half acht in de trein naar Leeuwarden. Vrijdagavond te lang aan het bier gezeten. Ik klok een paar liter water naar binnen en slaap in de trein verder. Die keren dat ik m’n ogen open doe, zie ik donkere wolken, en spatten de regendruppels tegen de ramen van de trein. Fijn vooruitzicht ;-( In Leeuwarden neem ik de bus naar Lauwersoog. Rond half twaalf arriveer ik bij De Vriendschap.
Vivienne is – via Groningen – net voor mij gearriveerd. De rest van de bemanning heeft zich vrijdagavond en eerder op de ochtend al verzameld. Joost was vrijdagavond, met de laatste bus uit de bewoonde wereld, de eerste. Daarna kwamen Peter, Maaike, Annelies en Willemien. En ‘s ochtends rond een uur of vier plofte Jasper, die vrijdag nog in Italië was, in zijn kooi.
Lees meer ….
Antonin van de Bree Dit jaar de eer gehad om als eerste met het schip op het wad rond te varen samen met Coby, Maarten, Marion en Maaike. Voelde natuurlijk meteen goed. Vertrek uit Herbaijum. Noordenwind, dus zeilend met halve wind door de Koningsbrug. Na de Tsjerk Hiddes-sluizen waait meteen de heerlijke geur van het zilte wad aan boord. Water en gas aangevuld in Harlingen. Doel van het weekend is Terschelling. Logischer zou Vlieland of zelfs Texel zijn geweest want zondag krimpt de wind van noord naar zuidwest. Maar dan wordt het allemaal een beetje teveel voor de wind. Hoog water net na het middaguur. Toch te laat vertrokken om het wantij op de route via het Kimstergat en de Oostmeep tegen de wind in met zekerheid te kunnen halen. Dus met de meute mee langs de Pollendam. Voldoende water om de Pollendam aan de noordzijde te passeren. Lekker rustig. Onder Richel begonnen met kruisen met vele andere zeilschepen. De drukte vraagt continu aandacht en levert 1 keer een spannend moment op dat gelukkig goed afloopt. Als eerste zeilschip de Slenk doorgekruist. De (grotere) schepen voor ons geven het allemaal op in de slinger halverwege die teveel in de wind ligt. Met 2 slagen komen wij er door. Het verlengde van het Schuitengat richting de haven van West-Terschelling is ook net bezeild. Het goede voorbeeld wordt opgevolgd door een aantal schepen achter ons. De haven van West-Terschelling aan bakboord laten liggen en doorgevaren naar de Dodemanshoek om een rustig plekje voor de nacht te zoeken. Aankomst nagenoeg bij laag water en zo ver als mogelijk opgekruist naar de dijk.
´s Avonds lekker gegeten (zie recept hieronder) en het kacheltje opgestookt voor een gezellige avond. De terugtocht op zondag begon voorspoedig. De wind was inmiddels naar zuid gedraaid en wat aangetrokken. Een eerste rif gezet. Er staat voldoende water om vanaf onze overnachtingsplek aan de wind rechtstreeks op Harlingen aan te varen. In de Oostmeep iets ruimer gaan varen wat een spectaculaire SOG van 9,9 knopen opleverde inclusief 1,5 knoop stroom mee. Met het eerste rif staat het zeil gewoon beter. En dan is het een kwestie van voldoende wind. Aan de wind over het wantij met nagenoeg opgetrokken zwaard. Na het wantij een lunch-stop gemaakt. Na de lunch bleek de wind verder te zijn aangetrokken. Een tweede rif gezet in het grootzeil en een eerste in de fok. Desondanks met regelmaat water in de gangboorden bij het kruisen in het Kimstergat. Gelukkig goede stroom mee ondertussen, dus bij elke slag pakken we een boei. Met een laatste lange slag de haven van Harlingen ingezeild. Zeilen neer en naar de sluis gemotord waar we gelukkig snel worden geschut. Het is inmiddels net 16:00u geweest als we de sluis weer uitvaren. Ik kijk nog even achterom en zie dat de sluiswachter de lichten op dubbelrood gooit. Tjsa, dat was ik even vergeten: het is nog vroeg in het seizoen.
PASTA MET TONIJN, ZALM, COURGETTE EN PESTO (4 personen)
Ingrediënten:
400 g pasta, zout, 1courgette, 1 prei, 2 eetlepels olijfolie, 1bekertje creme fraiche (200 ml), 1blikje tonijn op olie (185 g), 1bakje gerookte zalmblokjes (100 g), 2 a 3 eetlepels pesto (potje), peper.
Bereiden:
1. Pasta in ruim kokend water met zout volgens de gebruiksaanwijzing gaar koken. Courgette schoonmaken. wassen en in kleine blokjes snijden. Prei schoonmaken, wassen en in dunne ringen snijden.
PS. Doe de pasta meteen in de pan met koud water. Kooktijd is dan korter. Scheelt gas en tijd.
2. In wok of hapjespan olie verhitten. Prei en courgette ca. 5 minuten al omscheppend bakken. Creme fraiche erdoor roeren.
3. Pasta afgieten. Tonijn met olie. zalmblokjes en pesto door saus roeren en ca. 1 minuut meewarmen. Op smaak brengen met zout en peper. Saus door pasta scheppen.
Bron: AH
Rob Meerwijk  En we hebben weer gewonnen! Het was een fantastische dag met redelijke wind uit noordoost. We hebben 2 keer op cruciale punten de latere nummer 2, de dankbaarheid van Johannes Hobma op een halve scheepslengte achter ons gehouden. Spannend dus. Op bovenstaande foto uit de Steenwijker Courant varen we het finishlint stuk.
De zware klasse kreeg net als vorig jaar weer een kwartier meer voorsprong en vertrok om 8:00 uur al. De lichte klasse vertrok om 9:30. Het blijft heel moeilijk voor de zware klasse. Het gonsde echter al door Blokzijl. Dit jaar gaat Jos (Kapriool) winnen. Geen opstappers, allemaal mensen met meerdere jaren strontrace-ervaring.
De loting bepaalde dat we als vierde zijn gestart. Dit wisten we al snel om te zetten in een 1e plaats in de lichte klasse mede dankzij onze halfwinder en goed stuurwerk van Coby! Gudsekop had een jaagploeg op de wal, waardoor ze snel inliepen en ook net een halve scheepslengte voorbij kwamen. Doordat ze ons afdekten konden we niet meer bij ze weglopen toen het op alleen zeilen aankwam. Dit was een groot voordeel voor de Dankbaarheid die geen last had van andere schepen en dus snel op ons inliep. Wat ons opviel was hoe mooi de Nooit Gedacht van Rutger meeliep, zo’n klein scheepje. Bij de brug van Vollenhove kwamen we net als 2e aan. Maar doordat Peter net iets koelbloediger was dan Johannes waren we toch een halve scheepslengte eerder bij de brug dan de Dankbaarheid. En dus eerder door de brug. Deze halve scheepslengte blijkt later cruciaal te zijn.
Op het Zwarte Water lopen we circa 8 minuten uit op het hele veld, waarin de Nooit Gedacht goed opkomt. In Zwartsluis was de mat snel gepakt en daarna jagen naar de Beukerssluis. We hadden toen al een aantal zware schepen ingehaald en alleen de Kapriool was ons een schutting voor. Op weg naar de sluis kwam de Dankbaarheid dankzij een aantal zeer goed getrainde jagers hard oplopen. Wij besloten iets eerder dan de Dankbaarheid om de jaagploeg aan boord te nemen en naar de sluis te bomen. Op dat moment rende de jaagploeg van de Dankbaarheid ons voorbij. Zij namen toen op een moeilijkere plek de mensen weer aan boord. In die tijd liepen wij net weer een halve scheepslengte uit en waren dus net iets eerder tussen de dukdalven. Wij pasten nog net wel in de sluis en de Dankbaarheid net niet. Dit was teleurstellend voor Johannes en te wijten aan enkele zeer onsportieve jachten die vonden dat ze aan de beurt waren.
Na de sluis moesten we op jacht naar de Kapriool, want we lagen nog steeds maar tweede. Jagend tot aan de Belter kwamen we snel dichterbij. Op de Beulaker behielden ze hun voorsprong. Op de Walengracht liepen we weer langzaam in. Op weg naar Jonen zijn we ze voorbij gejaagd. We lagen weer eerste!!!
Vol goede moed het Giethoornse Meer op en niet weer dezelfde fout van vorig jaar die ons toen bijna de overwinning kostte, met de mast plat en lang genoeg doorbomen, totdat je echt vrij water hebt. Op het Giethoornse meer kwam de Dankbaarheid snel achter op, zagen we tot ons schrik. De wind draaide wat. De Dankbaarheid hoefde net niet te kruisen waar wij 2 slagen hadden moeten maken. In de Valse Trog voelden we de hete adem in onze nek. Uiteindelijk hebben we toch voldoende marge over gehouden om voor de tweede keer dit fantastische evenement te winnen.
We hebben veel waardering voor het organisatiecomité, Reijer, Jasper en René en voor de ontvangst in Blokzijl door de havenmeester en Café Van Ens. Verder veel dank voor alle brugwachters en sluiswachters die zo vlekkeloos de bruggen en sluizen hebben bediend. De provincie Overijssel bedanken we voor het prachtige boek dat we van Anne Mulder, de vlootvoogd van 2007 in ontvangst mochten nemen.
De supporters (voor zover gespot door ons):
Janneke (heel zwanger en toch 40 km meegefietst)
Vader van Janneke en wat neefjes en nichtjes
Anna (dochter van Michiel Goeman van De Arend, voorheen L’Arche de Noë)
Ieke (vrouw van Michiel)
Elmer (vriend van Michiel)
Greet (vriendin van Michiel)
De bemanning:
Peter: Schipper, bomen en jagen
Coby: Roerganger
Bernard: Co-schipper en 2e jaagcoördinator
Jikke: Grootschoot en bomen
Michiel: Jagen, bomen en zwaarden
Wouter: Catering (we zijn nog nooit zo goed verzorgd geweest tijdens de wedstrijd) en jagen
Job: Catering (samen met Wouter, fantastisch gedaan) en jagen
Antonin: 1e jaagcoördinator, bomen, jagen en soepkok (heel belangrijk)
Simon: Zwaard, jagen en halfwinderschoot
Maaike: Jagen (net de halve marathon gedaan)
Jochem: Jagen, bomen en zeilen hijsen en strijken
Christian: Halfwindercoördinator, jagen en bomen
Vivienne: Fok, jagen en bomen
Ivo: Jagen, bomen en zeilen hijsen en strijken
Rob: Grootschoot, bomen en jagen
Rob Meerwijk Fotootjes van de weerribben en het plaatsje Nederland waarover Peter zo prachtig vertelt van 2 jaar geleden!
 
Peter van der Schaaf Met Vivienne, Joost, Coby, Job en Daniël zijn we op het fokje uit Workum vertrokken richting Nederland. In de Inthima-sloot vonden we het genoeg en hebben we het grootzeil aangeslagen en gezet. In de rakken naar Woudsend hebben we bij elke bocht moeten gijpen. Handen en armen begonnen weer te voelen hoe dat ook al weer was, dat zeilen. Op het Slotermeer even een paar rakjes hoog aan de wind, heerlijk om weer licht op één oor aan de wind te gaan. Voorbij Sloten hebben we geslapen aan de wal aan het Brandemeer. (Fossielen en prutsloot 1,5 meter diep). Kachel weer geïnstalleerd en genoten van de warmte.
Na het paasontbijt konden we weer ruim bezield op pad, wat een luxe. Langs Follega naar Echtenerbrug. Vanaf daar zijn we de Tjonger afgekruist richting Kuinre. Prachtig water, bijna geen andere boten. Gekruist door de prut, stukken Tjonger van maar 20 meter breed. Het kruisen ging heel mooi, zonder haperingen en vastlopen. Soms zagen we achter ons de veenkluiten, door het lijzwaard op gestuwd, boven water uitsteken. In die zachte prut leek het soms wel Yoghurt-zeilen.
Ondertussen woei het lekker (4 bft), en na de thee waren we wel in voor een rifje. Of het aan het rif lag of niet, daarna hebben we meerdere keren aan lager wal in de Elsen gehangen. Ook al geoefend met bomen laten staan, en een boom geboken. (kom ik op terug)
Vanaf Kuinre zijn we de Linde opgezeild op het fokje. Bij Ossenzijl geslapen. Natuurlijk weer een lekkere oorlam (zeer verdiend) en de geluksvogels die niet hoefden af te wassen konden zich te buiten gaan aan een potje rugby. Bij 9-9 is de wedstrijd afgebroken wegens blessures.
Maandag direct na de brug van Ossenzeil de weerribben in gedoken en anderhalf uur tegen de wind in geboomd. Wij zijn weer een beetje gewend voor de MSR. Vanaf dat NW-puntje in de weerribben konden we rustig op het fokje naar Nederland.
Ik had Jacob en Tinneke vorige week al gebeld, en ze hadden al tegen elkaar gezegd; “het loopt al tegen pasen, het skûtsje zal ook wel weer komen”. Ze vonden het leuk dat we er weer waren en genieten van het gezicht.
Lekker opgeruimd en gesopt, en genoten van de klepperende ooievaars. We hebben dus een heerlijke start van het seizoen gehad. Prachtig gezeild, ons scheepje doet het toch zo goed, en genoten van de mooiste stukjes van Nederland.
|
|
Coby mailen
Recente reacties