|
|
Bernard van Hemert
De Wiccaweek was voor iedereen aan boord een bijzondere week, getuige de bloemlezing van foto’s, gedichten die Reina zo uit haar mouw schudde, uitspraken uit de afsluitingsceremonie en quotes uit de stroom mailtjes die na afloop circuleerde als steun bij het afkicken…
Aletha: Aan het begin van de week schreef ik een recept voor geluk in het zand: Vriendschap, zon, wind, H2O… En ziehier het eindresultaat op de foto… Het was onwaarschijnlijk makkelijk om betoverd te worden door de bemensing van de Vriendschap en de grandioze omgeving van de waddenzee….
Ria: voor mij was grensverleggend dat ik naakt heb gezwommen; ik heb mogen ervaren hoe gemakkelijk het is om uit de kleren te gaan
Arnoldine: wat voor mij nieuw was, was het vrije varen op het Wad, niet de betonning volgen door de slenken, maar vrij over de platen, die bij eb droogvallen; en het verzamelen van oesters, kokkels en mosselen. (Op de foto bekijkt Arnoldine Ruth’s schilderij)
Edith: op de eerste dag heb ik gevraagd om de eenheid te ervaren; nu merk ik dat ik steeds stiller wordt en naar binnen keer.
Ruth: ik ben gesterkt in het doen van mijn eigen ding: muziek maken
Reina: Stil en moe begonnen met de week, en geleidelijk aan merken dat er meer en meer genoten en gedaan werd door me. Vooral is me bijgebleven dat deze acht mensen goed samen stroomden op / met Vriendschap. Ieder in zijn / haar eigenheid.
Bernard: ik was deze week heel ontspannen, wat maakte dat ik veel meekletste; en ik heb ook veel gelachen. En natuurlijk toilet maken als de haven weer in zicht is!
Margriet: Altijd druk met studeren, lezen, kwebbelen, en: zeilezakje naaien… In amper vier dagen maakte ze een heel zeilezakje af, tot grote tevredenheid van de schipper!
Annette: ik heb ervaren dat ik plezier heb niet alleen in de vrouwelijke, verzorgende rol, maar dat ik het ook fijn vind om stoere dingen te doen, zoals aan het roer staan en in de mast gehesen worden.
Want het perspectief vanaf het water is zo anders dan vanaf de wal.Om de Waddeneilanden vanaf het water te beleven was een openbaring. De beleving van en overlevering aan de elementen is sterker,water, wind, getijden. Geen overvolle camping, medetoeristen die haast hebben. Maar de rust en ruimte van het water en het wad. Wat heb ik van dit perspectief genoten.Voor herhaling vatbaar.
Waar ik ook van genoten heb zijn jullie. Het lachen, het zingen, samen koken, serieuze gesprekken, even afzonderen, alles was er en alles mocht er zijn.
De voorpret was groot, de week zeilen was groots en de napret duurt maar voort….
Bernard van Hemert
Job vormde samen met zijn vrienden Robin, Max & Mike de bende van vier. Simon had vriend Erik meegenomen, en tot slot waren Jette en ik aan boord.
Het boodschappen doen in Lauwersoog ging zoals gebruikelijk met een karretje van de Jachthaven. Dit keer werd het obstakel ‘dijk af’ zonder ongelukken genomen
De bende van vier leefde vooral ’s nachts en sliep overdag. Aanvankelijk moest het aantal decibellen van hun nachtelijk leven nog getemperd worden, maar later ging dat beter en duidden nog slechts de lege zakken chips en snoepgoed in de vuilnisbak hoe lang hun avonden geduurd hadden.
De rest van de bemensing werd geplaagd door rugklachten (Jette), een ziekte onder de leden (Erik) en oververmoeidheid (ikzelf) en probeerde vooral veel te slapen. Simon leek de enige in goede vorm en speelde onvermoeibaar voor veerman om iedereen aan en van de wal te brengen.
   
Op het Ra wadje hebben we weer eens het netje uitgezet. We vingen drie mooie botjes die door ervaringsdeskundige Max eerst daadkrachtig met een peddel buiten bewustzijn geslagen werden, en vervolgens geslacht. Jette verzorgde de culinaire coaching van dit gebeuren, en zo hadden we weer een heerlijk maaltje uit de waddenzee.
Na afloop moest natuurlijk het netje gedroogd worden, en schoongemaakt van krabben en algen.
 
Een paar dagen later lagen we op een prachtig prive bankje tussen Simonszand en Schier, mooi om te wandelen. Paar kokkels geraapt, geen botjes dit keer.
 
Het was een leuk maar enerverend puber-weekje.
Rob Meerwijk
11-17 juli. Het weer leek volgens de voorspelling wat minder te worden dan wat we in de natuurweek gewend waren. Maar zoals zovaak viel het op het Wad weer geweldig mee. Eigenlijk hebben we geen slecht weer gehad en 5 van de 7 dagen zelfs prachtig weer.
Aan boord hadden we Tiny, Gerben, Ivo en Tessa. Na 3 dagen kwam Ralph, de wereldreiziger aan boord. Hij die alles heeft gezien… Hij vond het dus ook niet gek dat hij vanuit Kerkrade naar Harlingen moest reizen, vanaf daar naar Terschelling en dan nog naar de meest oostelijke bebouwing (voor zover de taxi je brengt) en vanaf daar nog een stief half uurtje te voet door de duinen, over slikken en schorren, via weiden met paarden en kalveren.
De tocht ging van Workum naar Lauwersoog. We vertrokken met de laatste regen waarna de zon doorbrak. We hebben overnacht op de plaat in de buurt van Griend.
De zondag begon met stromende regen en geen zicht. De regen hield vrij snel op. In de middag begon de zon te schijnen en ’s avonds zaten we met mooi weer op een terras op Vlieland. En Tessa sprintte naar de douche! Dat was al veel te lang geleden.
De volgende dag voeren we met werkelijk schitterend weer naar Terschelling om Ralph op te pikken. We lagen oostelijk van de wierschuur bij de eendekooi. Daar hadden we een close encounter met heel veel paarden…
De volgende dag voerde ons naar het strand van Ameland. Het is toch altijd weer prachtig om daar te landen en het tij af te wachten. De wind was helemaal verdwenen. We wilden naar Nes. Niet alleen Tessa wilde douchen. Maar dat zou ’s nachts moeten gebeuren. Het was natuurlijk ook de gelegenheid bij uitstek om op het strand te borrelen.
Die nacht zouden we naar Nes. Dat is niet helemaal gelukt. We zaten iets te oostelijk voor het Danziggat. En zo kwamen we in het Molengat. En dat is erg smal. We liepen vast in de Ballumerbocht. Weliswaar met opkomend water, maar het was al 1:30. Morgenochtend verder. Bovendien loopt de dijk anders dan op de kaart staat aangegeven helemaal tot aan het rode licht!
’s Ochtends voeren we naar Nes voor douchen, water en boodschappen. Maar gauw de haven weer uit en op naar de Hon. Daar waren het weer paradijselijke toestanden. Veel kokkels maar geen garnalen deze keer.
De tocht naar Schier vond onder wel heel zonnige omstandigheden plaats. Ralph was inmiddels ook wat aan de zon gewend, dus de hele bemanning bloot. Onderweg kwamen we de klipper Isis nog tegen, maar die voeren op de motor ondanks de ideale omstandigheden. Op Schier rende er niemand naar de douche…
Ondanks toch wel heel vieze voeten…
De week is in stijl afgesloten op een terras op Schier. Wat was het een zwoele avond. Niet te geloven dat het de volgende dag voorbij zou zijn. Maar we werden wel wakker met onweer en regen. Die overigens gauw voorbijtrok. Maar we moesten wel vroeg op omdat het hoge water heel vroeg was. Of heel laat natuurlijk, maar dat is wat onhandig voor zo’n laatste dag.
En toen Lauwersoog. Dat lijkt na zo’n week in stilte wel heer erg op de bewoonde wereld. Dat is even afkicken. En Tessa was zo gewend aan het leven aan boord dat ze bijna vergat te douchen. Dat deed ze pas na 3 uur opruimen en pannenkoeken bakken en eten. Net op tijd voor de bus. Nog een geluk dat ze maar 1 muntje hadden.
Wien Venhuizen
De hele week was geweldig : het heerlijkste weer van de wereld in een omgeving die oneindig veel te bieden heeft aan schoonheid : water voorzover het oog reikt, stilte, heel veel lucht en de mooiste vogels. Met vijf mensen intens samengeleefd en ik kan zeggen : we waren met de juiste mensen op de juiste plaats : het was verrukkelijk spelevaren. En nu weet ik eindelijk waar vastklampen vandaan komt ! Tenslotte een haiku :
zilverwit zwermen
ze achter de visboot op
zomerse wadden
in dank aan Coby, Rob, George en Vivienne.
Rob Meerwijk
De afgelopen week was weer vol avonturen. We zouden vertrekken voor de Natuurweek. Helaas niet al te veel gasten, namelijk George en Wien, maar des te meer personeel, namelijk Coby als Schipper, Rob als Maat en bovenal Vivienne als Natuurgids.
We hebben de hele week fantastisch weer gehad, namelijk steeds ruim voldoende wind op vrijdag na en dagelijks felle zonneschijn en temperaturen rond de 24 graden, terwijl het binnenland het bestierf van de hitte. Hoe strak blauw het was, kun je zien bij deze onverwachte ontmoeting met de Nooit Gedacht van Rutger van Slobbe.
 
We begonnen de week met een huiler. Deze kwam van ver over de plaat naar ons toe. We lagen droog ten westen van het Inschot. Het beestje was op van vermoeidheid. Soms stopte hij even om op zijn zij te gaan liggen met zijn oogjes dicht. Coby heeft nog geprobeerd het beestje op te pakken. Maar als je niet weet hoe dat moet dan valt dat niet mee. Een telefoontje naar de kustwacht en net voor hoogwater was er redding. Bij hoogwater hadden we het beestje niet zo makkelijk in toom kunnen houden. Hij zwom vast een stuk beter dan wij. De redder pakte de huiler op of hij niet anders deed. Het zag er heel gemakkelijk uit.
 
Vivienne had voor ons een prachtige natuurweek voorbereid. We hebben van alles geleerd over de dynamiek van het wad en invloed op soorten en verspreiding, over droge en natte standplaatsen over de invloed van zout, over het ingrijpen van de mens op bijvoorbeeld Vlieland, over de geschiedenis van het Wad. Het is ooit een veengebied geweest. Tijdens de laatste dag hebben we een wandeling op Vlieland gemaakt waar alles bij elkaar kwam.
 
Verder hebben we weer genoten van oesters, kokkels en garnalen. Vivienne is een meester in het openen van oesters zonder je handen te snijden.
George heeft zich culinair verschrikkelijk uitgeleefd. De meest fantastische combinaties werden uit de kombuis tevoorschijn getoverd.
Dit was een geweldig begin van ons wadwekenseizoen met een stel fantastische mensen!
Antonin van de Bree
Aan boord: Jeanette, Mirjam, Rob (ten Berg), Marcel, Harm, Georgina, Theo, Antonin
Eindelijk weer eens gezeild. Het was lang geleden maar ik heb er weer van genoten. Van de 10 aanmelders hadden zich er helaas 2 vooraf moeten afmelden, 2 bijna nog op de dag van vertrek door ziekenhuis-opname van familie maar toch meegegaan en 1 was de eerste dag ziek en hebben we op zondag nog op kunnen pikken in Oudeschild (want helemaal overgekomen uit Australie om o.a. een keer met een platbodem mee te varen).
Twee mooie dagen en uiteindelijk helemaal droog gebleven ondanks de voorspelling voor slecht weer voor zondag. De wind was NO op zaterdag en bij Kornwerderzand was het HW om 09:00u. De mogelijkheid bestond om tegen de wind in maar met de stroom mee richting Vlieland of Terschelling te varen. Een lange tocht en droogvallen zou er toch niet meer inzitten omdat LW rond het eind van de middag lag. Bovendien waren behalve Rob en Mirjam, de andere gasten niet vertrouwd met een platbodem. Dus gekozen voor de makkelijke optie: ruime wind naar Texel. In de hoop dat de wind gunstig zou draaien de volgende dag. Wat ie niet deed.
Op zaterdag met een stevige wind (NO), veel zon en een frisse temperatuur op pad naar het Wad. Van het centrum van Workum naar de sluis bij Kornwerderzand hoef je je niet te vervelen. Er is genoeg afwisseling. Zeker in vergelijking met het stuk vanaf Kornwerderzand naar Texel waar het vooral tonnen volgen is. Geen probleem want de nadruk bij de bemanning lag toch bij gezelligheid. Mijn schoonzus Jeanette had haar broer Theo en haar Schoonzus Georgina uit Australië en nog wat vrienden geregeld voor dit weekend. Zelf wilde ze ook wat meer leren over navigeren. Daar was dus mooi de tijd voor. Om de tocht wat te verlengen hebben we wat meer geslingerd dan de andere, grotere maar langzamere platbodems die ook richting Texel voeren maar in een rechtere lijn. Overnacht in de haven van Oudeschild. We lagen naast de loodsbotter Texelstroom. Een prachtig schip met een vriendelijke bemanning waar we ooit nog eens wat mastbroodjes van hebben mogen lenen. Ze kennen ons nog steeds daarvan. ´s-Avonds genoten van de kookkunsten van Jeanette en Georgina. Helaas met gekochte garnalen in plaats van zelf geraapte kokkels. Zeker niet minder lekker.
Zondag was de wind afgezwakt maar nog steeds uit O. Het plan vooraf was om via de Stevinsluis bij Den Oever terug te zeilen via het IJsselmeer om te voorkomen dat we én stroom én wind tegen zouden krijgen op het Wad. Eenmaal buiten leek de wind dusdanig dat we hoog aan de wind richting Kornwerderzand konden komen. Andere platbodems verdwenen zeilend al vrij snel in die richting. Het plan werd bijgesteld en we kozen ervoor om langer op het Wad te blijven. Eerst ging het goed, maar al snel kwamen we toch op een stuk waar we moesten laveren. We kwamen in de situatie van stroom tegen en wind tegen die we juist hadden willen vermijden. We hadden toen geen andere keus meer dan de motor te starten en de zeilen te strijken. Snel daarna viel de wind ook nog eens geheel weg. Achteraf ben ik tot de conclusie gekomen dat de andere schepen al vanaf het begin hun motor bij hadden staan. Een mooie les.
Vlak voor Kornwerderzand kwam de wind weer op en daarna konden we gelukkig het laatste stuk weer zeilend vervolgen. Bij de Lorentz-sluis was het rustig. Rond 18:30u terug in Workum. Kort daarna begon het flink te regenen zoals voorspeld.
Bernard van Hemert
Al jaren kijk ik verlekkerd naar die stoere massief eiken helmhouten rondom mij heen. En Bij elk helmhout denk ik; mooi, maar dit zou ik toch net iets anders willen…
Nu gaat het dan gebeuren! Gerard heeft een niet-te-tillen massieve eiken balk geregeld, en gisteren hebben we er in zijn ruime loods de kettingzaag in gezet… Het is mooi hout, geen scheuren, rustige nerf, paar hoefijzers maar (zoals Gerard de knoesten noemt), en nu al herken ik de rode vlam.
Straks nog de lintzaag, vervolgens de droogkamer, en wellicht hebben we dan tegen het einde van het seizoen ons nieuwe, massief eiken helmhout…
Bernard van Hemert
Terwijl het scheepje in Workum heel rustig in het ijs ligt, is Job druk bezig om de blokken te verwennen. Hij moet een nieuwe I-pod verdienen dus hij gaat net zo lang door tot hij genoeg geld verdiend heeft. Na vier lagen glimmen de blokken als nooit tevoren en hebben we hem maar gestopt…
Binnenkort hoop ik wat te melden te hebben over het nieuwe helmhout… En in Maart gaan we bij Nieko in Harlingen de helling al weer op!
Coby Jeninga
 Kunnen we nog zeilen in november? Het moet toch op zijn minst droog zijn, want binnen is alles al zo nat en klam en koud….!Ondanks vage regen voorspellingen zijn we tóch gegaan, Janneke, Pieter, Vivienne en ik en wat boften wij, alleen zondag middag een buitje en toen zaten wij net binnen met een bord erwtensoep en roggebrood, regen ja… maar ook een prachtige regenboog.
Je moet zeilen in november wel goed plannen, want de bruggen draaien niet meer, dus vrijdag bellen om een afspraak met de brugwachter te maken. Wij konden om 11 uur de bruggen door, achter 2 bootjes aan die ook naar de Friese meren wilden, en dan… “”op zondag terug?… nee dan draaien we niet”". Zondagnacht aan boord blijven dus. Gelukkig was ik maandag vrij en kon Rob maandagochtend komen.
Zaterdag zeilklaar maken, Pieter schroeft de nieuwe grootschoot klamp en een nieuwe fokkeschoot klamp erop, Janneke had al boodschappen gedaan, en zo liggen wij mooi om 11 uur voor de eerste brug te wachten met hete koffie in de koude handen, want koud is het wel. Een rif in het grootzeil en met zuid westen wind zeilen wij prachtig de 2 boten (waarom hijsen zij hun zeilen niet?) voorbij over de Lange Vliet en de Inthiema sloot naar de Fluessen. Daar alleen een eenzame boot, een stille visser, ganzen en aalscholvers. De wind trekt aan en met de flinke vlagen spoelen wij het gang boord schoon. Na een smakelijke lunch steken we een 2e rif in het grootzeil en één in de fok. Zeilen hijsen en daar gaan we weer……… tot we om half 5 het smalle slootje naar het Hofmeer in zeilen, tjonge jonge wat gaat dat mooi!!! Als een half uurtje later alles opgedoekt en opgeruimd is, is het buiten donker.
Binnen is het warm en heel behaaglijk bij het kacheltje, lekker eten, cryptogrammen maken, lezen, kletsen en vroeg diep onder de dekens in de kooi, de wind is gaan liggen. In de nacht alleen gekabbel en vele ganzen die naar het zuiden vliegen, de maan helder aan de hemel… wat een ongekende rust, heerlijk!!!
Zondag na het ontbijt zeilen we op de fok het slootje uit naar de Fluessen.
De lucht is strak blauw maar in het oosten is die donker grijs, er komen buien aan. Toch blijft het voornamelijk bij dreiging en een kleine bui.
Om 4 uur varen we heel langzaam het super smalle en ondiepe slootje in langs de spoorbrug bij Workum en stapt iedereen aan wal. Nog een nachtje aan boord is geen straf en het is het meer dan waard, we hadden een fantastisch weekend, wat hebben wij weer genoten van het Friese land en -water, de rust, de kleuren en de wolkenluchten.
|
|
Coby mailen
Recente reacties