Wij zijn 14.98m en mochten dus mee doen. Aangezien ‘lengte loopt’ en wij dus ongeveer de langste zouden zijn, [...]]]> In het weekend van 8 en 9 september 2007 is er op initiatief van Rutger van Slobbe, de trotse eigenaar van de Nooitgedacht een skûtsje-wedstrijd voor scheepjes tot 15 meter georganiseerd door de WSV Goingarijp (waarvoor dank!).

Wij zijn 14.98m en mochten dus mee doen. Aangezien ‘lengte loopt’ en wij dus ongeveer de langste zouden zijn, dachten we wel een kans te hebben. Het was een fantastisch evenement met een heel leuke en ontspannen sfeer.

Voor ons was het al weer heel wat jaren geleden (IFKS 1987) dat we met een skûtsje een Olympische driehoeksbaan op binnenwater hadden gevaren. Het is ons goed bevallen maar het was ook een bevestiging om het schip toch niet meer op wedstrijdzeilen in te richten.

De Doeke van Martena (dielnimmer IFKS) is natuurlijk wel helemaal op wedstrijden ingericht en bovendien ook maar een paar centimeter korter dan 15 meter. En die kunnen we dan eigenlijk helemaal niet bijhouden. Bart Siegers was gelukkig zo sportief om met zijn kleine fok en een rif in het grootzeil te varen, zodat we hem dan toch bijna konden bijhouden.

De eerste dag waren er twee races met een verrassende uitslag. De Nooitgedacht, de trots van Rutger, bleek sneller dan de ‘Doeke’. Heel leuk voor Rutger. En ook sneller dan wij dus. Wij begonnen toch wat te twijfelen aan ons zeil. Moeten we misschien niet ook…

’s Avonds was er een geweldig feest in de Klokkenstoel. De bemanning van de Doeke beschikt over een gitaarband. Ze begonnen met een kleine pauze, maar daarna waren ze niet te stuiten, ballads, Hans Teeuwen-klassiekers, meezingers, het Fryske volkslied!

In één woord geweldig. Na afloop van de eerste dag heeft Rutger ook besloten om met een enkel rif te gaan varen om ons ook een kans te geven. Heel lief natuurlijk, maar wij vonden dat echt niet nodig. Afijn, hij was niet te overtuigen van het tegendeel, dus wij hadden zondag ook een kans. Dat bleek ook. We hebben mede dankzij de fantastische start van Peter, de telfout van Bart (hij was een minuut te laat bij de start) en het rif van Rutger gewonnen. Voor de uitslag maakte dat niet meer uit:

1 Nooitgedacht – Rutger van Slobbe, 5 punten
2 Doeke van Martena – Bart Siegers, 6 punten
3 Vriendschap – Peter van der Schaaf, 7 punten

Helaas ben ik momenteel even twee van de namen van de andere 3 skûtsjes die ook onderling strijd hebben geleverd vergeten. 1 van de drie was in ieder geval “Gjin sinne sûnder moanne” of was het nou “Gjin moanne sûnder sinne”, mooie naam!

Onze bemanning:

Ester Vrij
Simon van Hemert
Marjon Olijdam
Bernard van Hemert
Jette Jansen
Peter van der Schaaf
Rob Meerwijk

En de 2e dag aangevuld met:

Wouter van der Schaaf
Maud van der Schaaf
Jochem van der Schaaf
en de honden!

Els Dikhof heeft de foto’s gemaakt

Avondrood onder Baltrum

Plaatje, toch?

Zonlicht in kraakhelder water.

Eindelijk weer genoeg water om te zeilen.

en toen was de wind weer op.

de kleintjes smaakten heerlijk.

en er werd nog lang na getafeld.

Aan boord: Gé, Rianne, Ester, Joost, Rob, Mirjam, Vivienne, Antonin

Zaterdagochtend Vrijdagavond aan boord gekomen in Herbayum. Bij het wakker worden merk ik dat het waterpeil ´s nachts circa 0,4 m is gezakt door het spuien in Harlingen. Tijdens het ontbijt, bij een toevallige blik naar buiten, blijkt het water gewoon verder te zijn gezakt. [...]]]> Van Harlingen
naar Delfzijl

Aan boord: Gé, Rianne, Ester, Joost, Rob, Mirjam, Vivienne, Antonin

Zaterdagochtend
Vrijdagavond aan boord gekomen in Herbayum. Bij het wakker worden merk ik dat het waterpeil ´s nachts circa 0,4 m is gezakt door het spuien in Harlingen. Tijdens het ontbijt, bij een toevallige blik naar buiten, blijkt het water gewoon verder te zijn gezakt. We nemen meteen actie maar liggen al nagenoeg vast in de modder en komen alleen met de nodige moeite los. Een rustig ontbijt schiet er bij in.

 Zaterdagmiddag
De boodschappen komen aan boord in Harlingen samen met de resterende bemanningsleden die daar zouden opstappen. Het grootzeil staat al voordat we de haven uit zijn. De wind is NW en het HW bij Harlingen is om 14:30u. We varen door het Kimstergat en over het aansluitende wantij. In de Oostmeep wenden we spoedig de steven naar stuurboord om in een rechte lijn op de Koffiebonenplaat af te varen. Vlak voor aankomst oefenen we verschillende malen de M/VOB-manoeuvre. Het kost ons steeds 5 tot 10 minuten om de reddingsboei weer op te pikken. Dit stelt sommige bemanningsleden gerust. Op de koffiebonenplaat liggen we nagenoeg alleen. De meeste schepen zijn vanwege de gunstige wind direct doorgevaren naar Ameland.

Zondag
Weinig wind ’s ochtends. We komen pas kort na de middag los. Tijd genoeg dus om eerst kokkels te verzamelen. Eenmaal los omzeilen we het wantij via het zeegat om tijd te winnen. In het Borndiep moeten we eerst nog kruisen, maar verderop gaat het alleen nog hoog aan de wind. Voorbij de haven van Ameland schieten we de Zuiderspruit in en vanaf daar in een rechte lijn naar de oostpunt van het eiland. Bij de oostpunt ligt op deze route een vervelende hoge plaat die we weten te omzeilen dankzij de handheld GPS van Rob. Gezwommen, gewandeld en ’s avonds gegeten in de duinen bij aangenaam zomerweer. Bij terugkomst op het schip wordt ons een doos mini-tomaatjes aangeboden door de eigenaar van de verderop drooggevallen Lemsteraak Nettie (een voormalig mijnenjager van de Koninklijke Marine). De tomaten blijken echter afkomstig van zijn voormalig bedrijf waarvoor hij nu min of meer als ambassadeur optreedt. Als dank doneren we hen een deel van onze kokkels.

Maandag
Matige wind uit Z. We willen naar Schiermonnikoog om water in te nemen en boodschappen te doen. Vanaf de oostpunt van Ameland is het dan logisch om via het Smeriggat te varen tussen de Engelsman-plaat en het Rif. Het Smeriggat slibt echter steeds verder dicht. Dit jaar zijn ook de staken niet meer opgenomen op de zeekaart. In principe is men dan veroordeeld tot de route over het Wierumer Wad. Dit betekent een omweg. Bovendien ligt het eerste gedeelte ook nog in de wind deze keer. Omdat de wind al enige dagen matig is, besluiten we om ook hier buitenom te varen via het zeegat en boven het Rif langs. Door het nauwe gat naar buiten vlak voor het Rif staat een flinke stroom naar binnen. Eenmaal buiten houden we een waterdiepte van 2,5 tot 3,5 meter bij het volgen van de noordelijke oever van het Rif. Spoedig varen we weer het Friesche Zeegat in. We steken af via het Gat van Schiermonnikoog naar de haven waar we rond HW aankomen. We leggen alleen even aan om water in te nemen en ankeren vervolgens aan de oostkant van de haven. Bij het droogvallen blijkt dat een nabijgelegen schip ongeveer zijn gehele ankertros heeft uitgegooid (zonder ankerbol). We liggen er net niet op.

Dinsdag
’s Ochtends uitgebreid de tijd gehad om het eiland te bezoeken. In de loop van de middag is het pas HW. En als het dan bijna zover is, wil iedereen tegelijk weg omdat er weinig water staat. Het is namelijk doodtij. Meerdere grote schepen lopen vast in of naast de vaargeul. Samen met de aankomende schepen is het een hectische bedoening. We laveren er maar een beetje tussendoor op de motor. We willen vandaag naar Noordpolderzijl. In de Geul van Brakzand steken we alvast naar het oosten voorzover de waterdiepte dit toelaat. De Groningerbalg is tegenwoordig gemarkeerd met 3 gele tonnen. Het is dan nog gokken waar je precies moet varen maar het scheelt veel tijd ten opzichte van de officiële betonde route. We hebben haast want anders komen we Noordpolderzijl niet meer binnen. Omdat het doodtij is en het alweer laagwater wordt, gaan we deze keer maar niet over de plaat bij het Pieterburen Wad. Een kleine schouw die we zojuist hard voorbij zijn gelopen, doet dat wel. Slingerend via de officiële betonde route komen we net voor hem uit waar hij weer aanpikt op de Zuid Oost Lauwers. Bij Noordpolderzijl kost het voor de wind maar met stroom tegen drie kwartier om alle prikken langs de geul af te varen. Alhoewel ik dacht dat ons bijbootje kort genoeg op het schip vastgebonden was, komt bij het achteruit slaan in de haven toch de tros in de schroef. Dit leidt tot enige paniek aan boord van een klein plastic jacht op de kop van de haven. De schipper van het jacht biedt geen hulp maar komt wel met nutteloze opmerkingen als: “Ik kan hier geen verantwoordelijkheid voor nemen.” en “Ik heb liever dat jullie ergens anders gaan liggen.” We proberen met de bomen zo goed als mogelijk om het schip überhaupt ergens aan de wal te leggen. De schipper van de tweemastklipper in de hoek van de haven is inmiddels ook gealarmeerd. Hij biedt aan om ons schip naast dat van hem te leggen. De dikke tros in de schroef is betrekkelijk eenvoudig te verwijderen nadat we hem hadden doorgesneden. Het voorste gedeelte van de tros was behoorlijk verweerd door continu opspattend buiswater. Dus dat kwam goed uit. Later in de week maakt Ester een keurige oogsplits voor het nieuwe uiteinde.

Woensdag
Druilerige weer en een stevige wind uit N. Het wachten is op HW dat steeds later op de dag komt. ’s Ochtends koffie gedronken in het bekende café Zielhoes achter de dijk. Omdat de weersverwachtingen voor de komende dagen geen verbetering laat zien, laten we ons plan varen om via Borkum of Greetsiel naar Delfzijl te gaan. In plaats daarvan besluiten we om terug te varen naar Lauwersoog en binnendoor te gaan. Om 4 uur in de middag kunnen we pas weer naar buiten. De sluis in Lauwersoog stopt om 7 uur in de avond. Dat wordt krap. De combinatie van wind op de kop, stroom tegen en weinig water leidt ertoe dat we letterlijk de haven uit kruipen op de motor. Het kost al een vol uur om weer op de Zuid Oost Lauwers te komen. Om nog enige kans te maken om op tijd in Lauwersoog te zijn, steken we nu wel recht over de plaat van het Pieterburen Wad. Het mag niet baten. Om 19:30u lopen we pas de vissershaven van Lauwersoog binnen en meren af bij een aantal andere laatkomers. We mogen bij het kleinere schip van de buren aan de binnenzijde liggen als we beloven om niet eerder te vertrekken dan 08:00u.

Donderdag
Kunnen we eindelijk eens vroeg weg, dan maken we daar natuurlijk graag gebruik van. We varen stipt af om 08:00u en kunnen vrijwel direct de sluis in. Daarbij worden we wel uitgekijfd door de schippersvrouw van een trimaran die al een poosje rondjes vaart voor de sluis en blijkbaar vindt dat wij voordringen. Onze vriendelijke buren (HA7) zitten in dezelfde schutting en verliezen kort na de sluis hun gehele kaartenset. We lenen ze onze oude kaart van het Lauwersmeer. Na Zoutkamp liggen we een uur vast in het Reitdiep bij het gemaal De Waterwolf door een defecte ophaalbrug. Op het Reitdiep proberen we uiteraard zoveel mogelijk te zeilen, ook bij het passeren van bruggen. Bij de brug van Garnwerd lukt dit wel heel mooi. We varen voor de wind op de brug af. Door tijdig het grootzeil en later ook de fok weg te doen, zijn we er op het juiste moment om aan te sluiten bij de colonne van schepen die zojuist zijn begonnen door de brug te varen. Voor de zekerheid schreeuwen we naar de laatste boot dat we zonder motor varen. Spontaan wordt er ruimte voor ons gemaakt met een compliment en een bewonderende blik. Verderop moeten we een sliplanding maken aan de wachtsteiger bij de volgende brug omdat de brugwachter-op-afstand niet met ons mee wil spelen. We naderen het einde van het Reitdiep. Waar de andere schepen zonder strijkbare mast het Van Starkenborg-kanaal over moeten steken om de 3 uur durende route door de stad Groningen af te leggen, slaan wij af naar bakboord en bevinden ons ruim een uur later al op het Eemskanaal. We passeren de Jan B. Bronssluis aan het begin van het Damsterdiep en leggen niet veel later aan tegenover het dorpshuis van Garmerwolde voor de nacht. Opvallend verschil met een grote stad als Utrecht is dat iedereen die langsloopt ons even aanspreekt. Groningers blijken een stuk minder stug dan de volksmond altijd beweert.

Vrijdag
Vandaag rest ons voornamelijk nog het afvaren van het Damsterdiep om in Delfzijl te komen. Dat betekent een groot aantal vaste en zelf te bedienen beweegbare bruggen in allerlei soorten en maten. Het is weer eens wat anders als droogvallen en vooral tijdrovend. Bij elke brug moet of de mast worden gestreken of we moeten aanleggen om onze eigen brugwachter aan de wal te zetten, de brug zelf openen, er doorheen varen, de brug weer zelf sluiten en tenslotte weer aanleggen om onze eigen brugwachter op te pikken. Ondanks dat er door de vele begroeiing langs de wal weinig valt te zeilen, hoeven we ons daarom niet te vervelen. Bij de allerlaatste brug in Appingedam varen we helaas nog de laatste overgebleven kunststof stootwil lek tegen de remmingwerken. Als we de zeesluis in het Eemskanaal bij Delfzijl uitkomen merken we dat er buiten nog steeds een harde wind staat. We leggen aan bij de steiger van Rijkswaterstaat, maken schoon schip en dragen alles over aan Bernard. Doel bereikt en de week zit er weer op.

Het eten tijdens de week was uitstekend. De beste rijsttafel ooit gegeten aan boord. En dat ondanks dat de maaltijden regelmatig werden opgeluisterd met gedetailleerde verhalen uit de medische sector en het leven van proefdieren in de onderzoekswereld van enge ziektes. Als schipper heb ik een ontspannen week gehad dankzij een bemanning die weinig uitleg en instructie nodig had om overal veilig te komen en te gaan.

Ik had wel vaker gevaren op de lemeraak van mijn opa en oma en in kleinere bootjes. Maar nog nooit op ‘t wad en ook zeker niet een hele week gevaren. in ‘t begin viel ‘t me wel [...]]]> Week wadvaren van 18 t/m 25 augustus met: Peter, Simon, Maud, Bart, Ellen, Maaike, Jasper, Joep en Niels

Ik had wel vaker gevaren op de lemeraak van mijn opa en oma en in kleinere bootjes. Maar nog nooit op ‘t wad en ook zeker niet een hele week gevaren. in ‘t begin viel ‘t me wel tegen dat je de hele tijd moest bukken als je binnen was want dat was in de lemeraak nooit maar na een tijdje went dat wel. Ook heb ik veel geleerd van zeilen en niet alleen van de schipper maar van alle meevarende. Ik vond ‘t droogvallen erg leuk en zeker als je je bedenkt dat je eigenlijk over de bodem van de zee loopt. Verder heb ik een stuk natuur gezien wat ik niet kende. Het was een heel gezellige groep waarmee we ’s avonds vaak een spel speelden zoals blufpokeren.

Ik heb zeker genoten en wie weet tot een volgende keer!

Groeten Niels

Dit is wel erg letterlijk, 'je werk meenemen op vakantie'

Vader en zoon

Henk, uit Zurich

In de pub in Greetsiel.

Garnalen vangen voor gevorderden: hou een emmer om hoog, laat [...]]]> Deze keer een foto impressie van de wadweek met Bernard, Jette, Henk, Marjon, Simon, Robin, Job en Gert-Wim.

Dit is wel erg letterlijk, 'je werk meenemen op vakantie'

Vader en zoon

Henk, uit Zurich

In de pub in Greetsiel.

Garnalen vangen voor gevorderden: hou een emmer om hoog, laat 2 vrouwen naar de gernalenboot toe roeien ...

en je hebt 5kilo garnalen en 2 platvissen!

Garnalen snoepen.

Een mexicaanse bonenschotel maken

Simon, allias swaaikoe.

2 koks (ze waren aan het oefenen om later te mogen koken op de lelijkemeisjeszeilschool

Een spelletje op het wad.

Met windkracht 6 door de branding op simonszand

mmm een zoute golf

Simon op het Simonszand

Aan boord waren Rob en Ivo. Eefke en Rens hadden ook aan boord moeten zijn, maar Rens moest de burgermeester ontvangen op school, en Eefke had [...]]]> 23 juni vertrekken we vanuit Herbaijum. De lucht ziet er dreigend uit. De voorspellingen zijn windkracht één tot drie. Later 4. En buien. En die hebben we gezien.

Aan boord waren Rob en Ivo. Eefke en Rens hadden ook aan boord moeten zijn, maar Rens moest de burgermeester ontvangen op school, en Eefke had nog een repetitie op school voor haar eindvoorstelling. Zij zouden later alsnog aan boord stappen. Dat beperkte ons wel enigszins in de mogelijkheden.. Afspraak was 5 uur in Kornwerderzand.

11 uur voeren we uit de haven van Harlingen. Een uur na hoog water. En inderdaad, heel weinig wind, en veel buien! Nou ja, eigenlijk geen wind en een wolkbreuk. Maar goed, na een tijdje gedobberd te hebben en toen we echt bijna verzopen waren, klaarde het op. De wind nam wat toe, en opdrogend in het zonnetje zijn we een eind verder gezeild en hebben het schip een eind buiten Kornwerderzand gelegd. Daar hebben we liggen slapen op dek. Best lekker. Rond een uur of 3 zijn we verder gezeild, de haven van Kornwerderzand in. Daar kwamen we aan om 4 uur. Weer een uurtje gewacht, Eefke en Rens aan boord genomen, die vervolgens naar binnen zijn gegaan (Het was frisjes) en pas weer boven kwamen toen we vast zouden gaan lopen, dat wilden ze wel zien. We zijn vastgelopen in de buurt van het gasstation. We wilden zo snel mogelijk vast lopen, het was al afgaand tij, en we wilden zo lang mogelijk droog liggen, maar we wilden ook achter een bank liggen. Dit is niet helemaal gelukt. We lagen wel redelijk hoog, maar niet achter een bank. Hadden we toch iets te vroeg besloten om te stoppen.. Afijn, na lekker gegeten te hebben zijn we vroeg ons bed ingedoken. Rob heeft nog behoorlijk wakker gelegen van het gebonk. Ik had zelf wat examenfeestjes achter de rug en was moe genoeg om er doorheen te slapen. Eefke en Rens hadden ook niet echt last gehad van het gebonk.

Zondag lekker uitgeslapen, Eefke en Rens zijn het wad gaan verkennen op zoek naar droge stukken grond. De wind was nog iets toegenomen. Op de fok zijn we voor de wind teruggevaren naar Harlingen. Rustig terug naar Herbaijum gezeild; opgeruimd en weer naar huis. Ondanks dat we niet erg ver zijn gekomen toch een lekker weekend gehad! Ik moest toch maar vaker gaan zeilen!

Moet ik er natuurlijk wel bij zeggen dat Eefke en Rens fantastisch geholpen hebben met zeilen hijsen, aanleggen en zo.

We hebben het tij en de bruggen mee. Om 10:00 uur water tanken in de sluis. Rob had al reeds boodschappen gedaan. Nog een halve dieseltank moet meer dan genoeg zijn. Zeilen hijsen en koers gezet naar Vlieland. Twee rifjes in het grootzeil en eentje in de fok [...]]]> 16 juni Om negen uur vertrokken uit Herbaijum.

We hebben het tij en de bruggen mee. Om 10:00 uur water tanken in de sluis. Rob had al reeds boodschappen gedaan. Nog een halve dieseltank moet meer dan genoeg zijn. Zeilen hijsen en koers gezet naar Vlieland. Twee rifjes in het grootzeil en eentje in de fok blijken niet te veel. Windkracht 5 met harde vlagen, regenbuien en zonneschijn wisselen elkaar af. Terwijl we de echte buien gelukkig boven (Duits) land zien hangen met zwarte sluiers en felle lichtflitsen.

Aan boord zijn Rob de Schipper, Rob, Joep, Ger Wim en Maarten. Een hengstenbal dus. Dat heb ik in 5 jaar varen nog niet meegemaakt allen maar mannen op de vriendschap. Ondanks de vriendschap missen enigen onder ons wel de vriendinnen. Alhoewel alleen koffie zetten in plaats van 3 soorten thee is ook wel eens plezierig.

Rob wil een nieuw route proberen. In plaats om noordelijk van westelijk langs het gasstation naar Vlieland te varen kiest hij een nieuwe route om ten oosten van het platform te varen. Dit moet volgens Rob mogelijk zijn volgens de kaarten van dit jaar. Want er is heel wat veranderd op het wad. De ondieptes zijn dieper geworden en zo is het schuitegat “verdwenen”.

We houden de wind op gevoel in de zeilen want het vaantje en het zwaantje zitten vast. Daar zullen we later wat een doen.

We komen een heel eind onder het gasstation bij Vlieland door maar stuiten toch uiteindelijk in de branding, die al van verre zichtbaar is. We vallen af naar het Oosten om om deze zandplaat heen te varen. Dat lukt zonder te stranden. Een nieuwe route is ontdekt naar Vlieland Hoera voor de Schipper. Hierdoor zijn we wel een uurtje later bij Vlieland dan gepland waardoor we om 15:00 uur bij laag water droogvallen voor de laatste plaat voor de kust van Vlieland. Tijd om het vaantje te “repareren”. Een scheutje olie zal wonderen moeten verrichten.

De mast wordt gestreken maar helaas misgevangen. Met een bons komt deze op de roef terecht. Gelukkig ging er niets stuk of toch? Het vaantje, wat is daar mee gebeurt. Gebroken, op twee plaatsen, van zijn voetstuk gevallen en haar staart gebroken. Geen tape aan boord dus het zwaantje gaat mee naar huis.

Na een overheerlijke paste maaltijd van Rob, een recept met penicilline, gaan we ons opmaken om met de fok de laatste mijl naar Vlieland af te leggen om daar voor de nacht voor anker te gaan.

’s Avonds met de leukotea naar de wal geroeid voor een wandeling over het eiland.

De nacht slapen sommigen slecht vanwege het noodweer en gebonk van het schip. Ook nu weer ging het allerslechtste weer aan ons voorbij. Het noodweer ging over Terschelling en naar later bleek waren de schepen die daar in de haven lagen blij dat zij niet buitengaats lagen….

Zondagochtend vanwege het tij op tijd vertrokken richting Harlingen. Ditmaal via de vertrouwde route boven het gasstation doorgevaren. Na tweeeneenhalfuur varen, ja, je leest het goed, bereiken wij de kust bij Harlingen. Geen sterke verhalen van de mannen maar werkelijkheid. Stroom mee, wind mee, alles mee. Een nieuw snelheidsrecord.

Na een uitgebreidde lunch varen we terug naar Herbaijum om daar een heerlijk weekend af te sluiten.

Zaterdagochtend [...]]]> Pinksterweekend 2007: laag water rond 12 uur. ’s Nachts dus heerlijk hoog en droog. Overdag uren tijd om een boekje te lezen, wad te lopen, schelpen te rapen, appeltaart te eten, te klaverjassen, (nog meer) te slapen, of … in het (ouderwetse) papieren logboek te schrijven. Maar daar heeft volgens mij niemand aan gedacht ;-(

Zaterdagochtend stap ik om half acht in de trein naar Leeuwarden. Vrijdagavond te lang aan het bier gezeten. Ik klok een paar liter water naar binnen en slaap in de trein verder. Die keren dat ik m’n ogen open doe, zie ik donkere wolken, en spatten de regendruppels tegen de ramen van de trein. Fijn vooruitzicht ;-( In Leeuwarden neem ik de bus naar Lauwersoog. Rond half twaalf arriveer ik bij De Vriendschap.

Vivienne is – via Groningen – net voor mij gearriveerd. De rest van de bemanning heeft zich vrijdagavond en eerder op de ochtend al verzameld. Joost was vrijdagavond, met de laatste bus uit de bewoonde wereld, de eerste. Daarna kwamen Peter, Maaike, Annelies en Willemien. En ‘s ochtends rond een uur of vier plofte Jasper, die vrijdag nog in Italië was, in zijn kooi.

Nog wat koffie en boterhammen vertrekken we. De boodschappen zijn al gedaan en er is een auto naar Herbajum (ons reisdoel) gebracht. Ieder van ons heeft wel een weersvoorspelling gezien of gehoord. Het belooft een rustig, maar nat, weekend te worden. Windkracht 3, dáár zijn we het over eens. Echter, uit welke richting, dáár zijn de voorspellingen tegenstrijdig in.

We varen met laag water de sluis uit, de Zoutkamperlaag op. Een lekker windje uit het noordoosten. En ook de zon laat zich af en toe zien! Mooie Nederlandse luchten. En rust! Het Wad is verlaten. Zeilend Nederland ligt blijkbaar liever in de haven! Zonde!!! We zijn echter niet de enige. Bij de derde of vierde boei van het Wierummerwad liggen twee schepen te wachten op meer water. Ook wij lopen vast. Tijd voor lunch. Vivienne en Joost Roeien in de Leukotea (?) naar een mosselbank verderop. Als we weer los zijn pikken we hen én twee emmertjes mosselen en oesters op. Af en toe schuiven we nog even over een hobbeltje. Als alle anderen nog op het wantij liggen te wachten, liggen wij al achter het anker op de Bosplaat bij Ameland.

We roeien – in ploegendienst – naar de kant. Dat valt niet mee met 4 coaches aan boord. Rondje rechtsom, stukje rechtvooruit, rondje linksom… Jasper schiet er een fotosessie van. We bekijken de slenk, eten lamsoor en zeekraal, krijgen baggerpoten, en spotten wat vogels. Jasper en Annelies roeien in recordtempo terug. Vivienne is inmiddels al begonnen met koken. We eten een heerlijk rijst-prutje. De salade van lamsoor valt tegen. Ook roergebakken wordt het niet meer lekker.

De volgende ochtend vroeg op! De regen tikt op de boot. Dat bevordert mijn opstaan niet. We hebben voorspeld dat we rond half zes los komen. Het wordt een half uurtje later. We hoeven gelukkig dus geen haast te maken. De dames uit de dirk (Maaike, Annelies en Willemien) zijn toch te langzaam en missen het vertrek. Morgen herkansing

De wind komt nog steeds uit het noordoosten, maar is wel wat steviger dan zaterdag. Het regent vrijwel onophoudelijk. We vliegen op het fokje onder Ameland door. We snijden een stukje af over het natuurgebied. Ondanks dat zien we géén zeehonden! Misschien gaan we te hard??? Soms wel 7 knopen! Maaike luistert een weerberichtje. Wie raad de kans op regen goed? 44%. Nou, wij hebben ons deel wel gehad! De voorspelling geeft ook een storm met windkracht 8 voor de volgende dag. Peter besluit door te gaan naar het Groene Strand. Dan kunnen we desgewenst vanavond nog door naar Harlingen. Geen schelpen van Het Oerd dus. Ook Terschelling vliegt voorbij. Het blijft regenen. De wind trekt aan. We sjezen dus door. Rond twaalf uur snokken we op het Groene Strand. Natte schoenen, natte sokken, natte broeken, natte truien en t-shirts… Tijd om op te drogen en warm te worden.

We vallen droog. Weer tijd voor van alles. Het wordt zelfs een beetje droog buiten! Annelies, Jasper, Maaike, Vivienne en Willemien gaan in West-Terschelling appeltaart eten. Voor de achterblijvers nemen ze een stukje mee terug. Wat een luxe! De Vriendschap heeft veel bekijks van strandwandelaars.

Rond vieren halen we het anker weer op. We varen door naar het Franse Gaatje. De voorspelde windkracht 8 blijkt vals alarm. Morgen zullen we op ons gemakje terugvaren naar Harlingen. We ‘vliegen’ weer alleen op het fokje. Weer geen zeehonden ;-(

Rond zessen varen we vast. Het is dan ongeveer 2 uur voor hoog water. We gaan uitgebreid aan de borrel. Dat hebben we wel verdiend! Daarna moeten de oesters er aan geloven. En dan de mosselen. Helaas gaan we bonken als we echt droogvallen. En dan is er ook nog andijviestap (met kaas, spekjes en een lekker crème fraiche – dillesausje). Ruim 3 kilo’s aardappelen. De pan gaat schoon leeg. Annelies, Joost en Peter duiken in bed. Peter neemt Linda mee. Na een spelletje klaverjassen, valt ook de rest om van de slaap.

Weer vroeg op. Om zes uur hebben we al lekker rustig ontbeten. Wat zou ik een hoop tijd hebben, als ik dat thuis ook zou doen! We varen een uurtje lekker. En spotten onze eerste, tweede en nog meer zeehonden! Helaas, al snel daarna zakt de wind in. We hebben ook nog eens een langere terugweg – via de Inschot – verkozen ;-( De motor gaat aan. Het zeil mag gelukkig blijven staan tot aan de haven. Zo ziet het er in ieder geval goed uit

Rond half elf zijn we bij de sluis. Vivienne haakt af, ze is vanochtend wakker geworden met migraine. Joost vergezelt haar naar de trein. De Vriendschap is rond 12 uur Herbajum. We maken schoon en verorberen de rest van de scheepsvoorraad. Jasper neemt nog een duik (modderbad?).

Als we naar de auto lopen, vallen de eerste druppels. We rijden met de auto van Peter naar Lauwersoog. Maaike ligt al na 5 minuten in coma. Ook Annelies, Jasper en Willemien houden uiteindelijk hun ogen niet open. In L’oog staan de auto’s van Maaike en Jasper. Onze wegen scheiden. Ik rijd met Peter mee naar Gouda. Het is noodweer op de snelweg. Enkele malen kunnen we de auto’s voor ons nauwelijks zien. In de Flevopolder zakken mijn ogen langzaam dicht. Ook Peter kan wel een cappuccino gebruiken. En dan zijn we in Gouda. De auto ruikt zijn thuis en neemt de afslag naar huis in plaats van naar het station! Een half uurtje later stap ik moe en voldaan onder de douche! Snel een wadweek reserveren! Dit vraagt om meer!