|
|
Aletha Veenendaal Bernard, Aletha, Eric, Florian, Paul, Joep, Marjon, Michel en Prospero
In twee dagen en een avond zijn we van Workum naar Holwerd gezeild. Prachtig weer en zaterdagnacht drooggevallen op het wad onder een schitterend schouwspel van omweergeflits. Zondag iets meer wind, zon en met lunch op het dak. We hadden twee elfjarige aan boord, Prospero en Florian die voornamelijk aan het roer hebben gestaan en geleerd hebben te navigeren. Tijdens het droogvallen garnalen en krabbetjes gevangen (en weer losgelaten). Het was een bijzonder en schitterend weekend met buitengewoon prettig en vriendelijke mensen!
Geplaatst door Michel
 precies op koers
Aletha Veenendaal Aan boord: Bernard (schipper), Peter, Wouter, Eefke, Aletha, Coby,Vivienne
Goingarijp 2011: 9 schepen, 5 wedstrijden, prachtig weer, wat wil je nog meer. Hoogtepunten van de race waren de uitstekende startposities die Vriendschap wist te veroveren. Behalve dan die ene keer toen een deel van de bemanning nog in het water lag; terwijl het 10 min sein klonk. Oeps..
Aan het einde van een zonovergoten race met (in)spannende momenten; ging de wind liggen en trokken Coby en Peter het skutsje al zwemmend naar het oergezellige haventje van Goingarijp. Schipper Martijn R (Gudsekop) en Bernard kochten nog snel de complete voorraad ijsjes op welke aan dek zij en zij met Gudsekop gretig werden afgenomen en verobert. Een zwoele gezellige avond op het terras van de Klokkestoel volgde. Het captains diner werd dit jaar opgeluisterd door een accordeonspeler. Het spetterende optreden zoals in voorgaande jaren van de Briljantjes werd wel een beetje gemist door onderstaande.
 hoezo wedstrijd; lekker relaxed  Zondag ondanks de mooiste start toch geen winnende positie omdat we werden weggebracht bij de benedenwindse boei. De vriendschappelijke doch fanatieke wedstrijd ten einde; dropte Vriendschap een deel van de bemanning voor de prijsuitreiking, terwijl de overigen Vriendschap weer naar Workum zeilden.
Met stijve spieren en zere handen werd de werkweek opgestart; maar het heerlijke gevoel na een enerverend weekend laat zich niet zomaar verdringen door het dagelijks bestaan. Volgend jaar weer wat mij betreft!
Bedankt allemaal!
Aletha
Uitslagen Skutsje Wedstrijden tot 15m 2011
| No. |
Naam |
Punten |
Race 1 |
Race 2 |
Race 3 |
Race 4 |
Race 5 |
| 1. |
Doeke van Martena |
5.0 |
1 |
1 |
(2) |
1 |
2 |
| 2. |
Gudsekop |
9.0 |
(5) |
2 |
1 |
3 |
3 |
| 3. |
De Hinde |
12.0 |
2 |
(6) |
4 |
2 |
4 |
| 4. |
Nooit Gedacht |
15.0 |
3 |
(7) |
3 |
4 |
5 |
| 5. |
De Jonge Durk |
16.0 |
6 |
3 |
6 |
(7) |
1 |
| 6. |
Vriendschap |
18.0 |
4 |
4 |
5 |
5 |
(6) |
| 7. |
Buten Verwachting |
25.0 |
(7) |
5 |
7 |
6 |
7 |
| 8. |
Oeral Thus |
33.0 |
8 |
(9) |
9 |
8 |
8 |
| 9. |
De Bonte Joost |
34.0 |
(9) |
8 |
8 |
9 |
9 |
Janneke Opvarenden waren Paul en José, Hans, Ralph, Janneke en schipper Rob.
Het was een dynamische week, de wind kwam uit alle hoeken van de windroos en varieerde in kracht tussen bladstil en 5. Ook de neerslag was wisselend, steeds weer berichten luisteren en plannen aanpassen. Meest hebben we het droog gehouden. Hans en José hebben de hele week heerlijk voor ons gekookt, José heeft veel thee, koek en andere hapjes voor ons gemaakt. Paul zorgde voor de muzikale omlijsting en Ralph, Janneke en Hans mochten met de touwen en zeilen spelen. Zoals al haast gebruikelijk zorgde Janneke vaak voor de koffie. Rob heeft ons allemaal geleerd hoe je een touw op een kikker belegd en heeft ons veilig en gezellig door deze week heen gezeild, hulde!
 
We stapten op in Lauwersoog, Paul en José waren vrijdagavond al gearriveerd, de anderen kwamen op zaterdag, na het doen van de boodschappen zijn we voor de wind op de fok naar het Simonszand gevaren. Droogvallen, wandelen en zeehonden kijken. Het was heerlijk weer, een mooie start. Op zondag zijn we naar de Engelsmanplaat gegaan, met vol zeil tegen de wind in, prachtig zeilen. Zowel de Engelsmanplaat als het Simonszand worden jaar na jaar kleiner. Verschillende mensen gingen wandelen over de Engelsmanplaat, Janneke bleef wat lang met een vogelwachter praten en kwam daardoor later terug dan ze leuk vond, het water was inmiddels tot kniehoog gestegen.
Op maandag zijn we naar Ameland gevaren, maandagavond hebben Ralph, Hans, Paul en Janneke het eiland onveilig gemaakt, ze kwamen terug op het schip met een mooi nieuw spreekwoord: ‘komt tij, komt raad’. Dinsdagochtend hebben dezelfde heren samen met José boodschappen gedaan. Rob heeft ze met het bootje van de dijk afgehaald. Voorzien van proviand konden we weer verder. Buien dreigden, dus goed ingepakt zijn we van wal gestoken, Janneke mocht aan het roer maar toen de veerboot onverhoeds vertrok heeft Rob het gauw van haar overgenomen. Deze dag dreigden van alle kanten buien maar we zijn er goeddeels tussendoor gezeild. In de loop van de middag werd het windstil, zo stil dat Janneke naast de boot kon gaan zwemmen. Paul is pannenkoeken gaan bakken en met een stilhangend zeil hebben we dat allemaal lekker opgegeten. Toen kwam er toch weer iets wind en konden we verder. Uiteindelijk moesten we op de motor, nauwelijks wind en tegenstroom. De Koffieboonenplaat lag vol met zeehonden, een prachtig gezicht. We zijn op de rand van de Boschplaat drooggevallen, heel weids en mooi. Tijdens de borrel speelden een paar zeehonden in het ondiepe water achter ons, de hele avond bleef het droog en warm.
Woensdag zijn we op het groene strand van Terschelling gearriveerd. Paul had inmiddels ernstig last van zijn knie maar de huisarts had pas ’s middags om 4 uur tijd voor hem, toen is er een afspraak gemaakt met de huisarts in Workum. Op Terschelling hebben verschillende opvarenden gewandeld en/of het dorp bezocht, het was heel de dag mooi weer. Rob heeft zich verbaasd over een tjalk naast ons die het anker al had gehesen voordat het water hoog genoeg was. Kennelijk is deze tjalk toch weggekomen want een deel van de dag zeilde het schip vlak bij ons. Het was heerlijk zeilweer maar we voeren wel recht op een dikke bui af. Ineens begon het te plenzen. Alle schepen om ons heen streken de zeilen, alleen de Vriendschap heeft de bui onder vol zeil doorgemaakt. Achteraf zei Rob dat het zo hard regende dat hij het voorschip niet meer kon zien… Het was in ieder geval heel veel hemelwater, toch ook mooi, het zeewater werd haast vlakgeslagen door het vele water van boven, de lucht had bepaald een vreemde kleur, het had iets indrukwekkends. Na de bui een prachtige regenboog. Toen kwam de zon weer door, konden de natte jassen en broeken weer uit en zijn we verder gezeild naar Kornwerderzand en daar aangelegd.
   
Op vrijdagochtend om zeven uur door de sluis en nog een laatste stukje zeilen over het IJsselmeer, zeilen netjes oprollen, schoon schip maken en auto’s ophalen. Het was weer een fijne week.
Aletha Veenendaal Aan boord: Ruth,Marthe-Marie, Edith, Arnoldine, Janneke, Rien, Aletha en Bernard (schipper)
Na een korte kennismaking aan boord, werden de taken verdeeld en boodschappen gehaald. De groenteboer in Workum maakte er een voorstelling van door zich achter een lang optelsommetje te verbergen i.p.v zijn kassa te gebruiken. Bij de wijnkeuze werd Janneke overgehaald toch aan boord te blijven.
Op naar de waddenzee. De Lorentzsluis door bedacht de schipper dat er nog wat gaatjes tijdelijk gedicht moesten worden in de dirk, waar de nieuwe stuit nog vastgemaakt moest worden. Gewapend met een theedoek ging Aletha naar beneden, al snel overmand door het geklots van de golven; gevolgd door gekots op het bed van de schipper. Met een lichte koerswijziging werd de waddenzee wat rustiger en kon ik het lek laten voor wat het was en aan dek bijkomen. Bij laagwater snel de stuit alsnog bevestigd.
 Tai chi op het strand Op een mooie dag op het strand van Ameland heerlijk getaichied op aanwijzigingen van Rien en Arnoldine: eentje aan de voorkant van de groep en eentje aan de achterkant. Waarheen je ook draaide, je had altijd het goede voorbeeld… Gezwommen in de noordzee en terug aan boord wachtte ons weer een verrukkelijke snack, die Arnoldine kan fantastisch koken. Vriendschap lag nog tot vrijwel hoogwater muurvast en moest met vereende krachten van de zandbank worden geduwd. Zo kreeg iedereen weer zijn lichaamsbeweging… Edith schippert ons naar de volgende ligplaats op de oesterbanken onder Engelsmanplaat. Mmmmh. Door naar de haven van Schier waar iedereen van boord ging om op het eiland te wandelen. De wind bleef krachtig en iedereen kwam met enige moeite terug aan boord. Edith zat kniediep vast in het slik en anderen werden door de leukothea opgepikt. Eerst wou de stoere schipper nog tegen de wind in roeien naar het havenhoofd, maar zelfs hem lukte dat niet en hij eindigde op het strand. Dus, broek uit, overboord en al wadend het bootje met de mensen erin terug duwen naar de Vriendschap.
Het onstuimig weer dwingt ons naar binnen via Lauwersoog; inkopen bij CIV en verder op de motor, helaas. Bij de kachel opwarmen, lekker koken, kreatief schrijven, goddinnen kaartjes en vioolmuziek door heks Ruth. Nog een enkele mislukte poging tot zeilen ondernomen op open water in Friesland, maar de spierballen ontbraken aan boord. De grootschoot zat of vast of verdween in zijn geheel overboord door de harde wind. Volgend jaar beter, heksjes!
Aletha
vivienne Natuurlijk is het zeilen met zo’n mooi skutsje heerlijk. Naast het zeilen zelf is er ook veel te beleven; de ruimte, rust en de weidsheid is overweldigend.
Als we droogvallen maak ik vaak een wandeling over wad en duinen. Naast de ‘grote natuur’, zijn de details ongelooflijk mooi om te zien. Hierbij enkele foto’s van ‘waddendetails’.
 aardhommel op melkkruid, langs het vloedmerk  aliekruik op klein zeegras  engels gras  gewone ossetong op Ameland, redelijk zeldzaam in de duinen  haarmos, de mannelijke huikjes  klein zeegras op het wad bij Oosterend, een bijzonderheid!  lamsoor en zeealsem een mooie combi  lege kokkels op het strand  parende St Jansvlinders, ook wel 'bloeddrupje'  rolklaver in het zilte duinzand  rups kleine hageheld (van een spinner, een nachtvlindertje); eet o.a. struikheide  scholeksternestje op Vlieland: zie de schelpjes (en ook plastic!) als nestvulling  Strandduizendguldenkruid  wadkreeftje; ook al zo'n klein ding van enkele mm groot  wadslakjes (enkele mm groot!) en zeekraal  zandblauwtje  zeedraad
 zeekraal  zwaardscheden
vivienne Geen mooier kado voor mijn verjaardag dan de MSR kijken!
 Vriendschap voor alles!
 harde werkers; jagen en jagen maar
 de jarige als toeschouwer; zie het oranje t-shirtje....
]
Wat een lijntje!
 - Kadoelermeer
 Oh wat een prachtig koersje!
 de 'achterdekkers'
 de 'voordekkers'
 Mooi op het zeil door de brug bij Zwartsluis
vivienne
Na heel wat laswerk ook naden smeren en verven;
We maken er een heel kunstwerkje van; op naar de lente!
 aletha verft een prachtig kunstwerk!
Bernard van Hemert Zout water, schurend zand en veel zuurstof hebben de huid van het 100-jarige scheepje doen roesten dwars doorheen de epoxy van Braspenning (daterend van rond 2000). Tijd om de strijd opnieuw aan te gaan. Het hele dek, de den en het potdeksel worden kaalgestraald; het berghout alleen op de plekken waar de klinknaden niet meer volledig dicht zijn. Zorgvuldig dichten we alles af met houten luikjes, zeil en duck-tape. Dan begint met stralen, stralen en nog meer stralen. Guus van de werf kan zijn geluk niet op. 
Na afloop scheppen we eerst het zand weg, vervolgens vegen we het weg en tot slot zuigen we de laatste beetje weg. Dan nemen we de schade op; altijd toch meer slechte plekjes dan je hoopt. maar bij nader inzien niets onverwachts. Dus, aan het lassen. Hier en daar een nieuw plaatje erin. De naden die al te zeer open staan worden zorgvuldig dichtgelast; de rest zullen we later met wonderkit afdichten. Op zoveel laswerk is de werf niet berekend, en er worden extra lassers aangerukt, maar toch duurt het nog ruim twee weken voor we helemaal tevreden zijn en we het scheepje klaar kunnen maken voor het schilderen. Inmiddels zijn Simon, Rob en ik volleerde slijpers / las-assistenten geworden:
 Naden van het mastluik zijn zorgvuldig dichtgelast De drie klusweekenden kennen weer de aloude gezelligheid, waarbij de koffiepauzes met suikerbrood in het zonnetje en het gezellig samenzijn ’s avonds bij de Herderin en in het Boerendiekhuus minstens even belangrijk zijn als de productieve uurtjes van Rob, Rien, Antonin, Vivienne, Aletha, Coby, Simon en mijzelf. De tijd die we moeten wachten tot het laswerk klaar is wordt goed benut door de bomen, mast en Leukothea in flink wat lagen te zetten en het motorruim een grote beurt te geven. Maar als we dan eindelijk in de spuitloods liggen kunnen we helemaal los! Eerst primer spuiten, dan zorgvuldig alle naadjes kitten, en pas dan kunnen we aflakken. Nu we weer bij nul kunnen beginnen hebben we gekozen voor een slijtvaster twee componenten verfsysteem en iedereen wordt eerst vrolijk, dan high van de oplosmiddelen. De roze olifantjes vliegen je om de oren. Of het daaraan ligt of aan de noeste arbeid, ze wordt me toch een partij mooi! Ik roep dat ze nog minstens vijftig jaar mee moet, tot Simon’s generatie er klaar mee is. Simon risposteerd dat hij zijn kinderen misschien ook wil laten zeilen op het skutsje… Reden temeer dus om nog even secuur door te zetten in de overtuiging dat ze zal hierna nooit meer zal roesten…. Echt waar!!!
Bernard van Hemert  ijspegels Bernard, Simon en Aletha hebben het schip van Stavoren naar de werf in Hasselt gevaren. Met een ijskoude wind uit het zuidoosten en een temperatuur van rond het vriespunt was de gevoelstemperatuur dik onder nul. Max een half uurtje varen p.p. en dan snel weer naar binnen opwarmen bij de kachel. Het opspattende water bevroor onmiddelijk op het voordek en al gauw waren trossen en opstekker gehuld een prachtige laag ijs. Het Ijselmeer was leeg , de koers was richting een bleek voorjaarszonnetje. Op het Zwarte water werden de deels vastgevroren ijsschotsen alsmaar dikker en steeds moeilijker te ontwijken, tot we als een ijsbreker 2 km lang een weg moesten banen door 3 cm dik en krakend ijs. Dat maakte deze tocht wel heel bijzonder, fantastisch en berekoud ….
 ijsbreker Vriendschap
Jikke Aan Boord: Eva, Jikke, Vivienne, Simon, Wesley en Coby
Vrijdagavond in de roef. De olielamp aan, regen tikt op het dekkleed en de kaarten van het wad verspreid over de tafel. Het getij is gunstig, maar de windvoorspelling vrij hard en uit de verkeerde hoek. Toch besloten we dat het wel kon en we maakten plannen voor een mooi droogvalplekje. ’s Avonds vol verwachting onder de wol gekropen en gedroomd over het zilte water, zeehonden en wadlopen.
Zaterdagochtend vroeg op en het schip zeilklaar gemaakt. Wel flink wat reven gelegd, want het waaide toch best hard (ongeveer 22 knopen). Aan het eind van it Soal zagen we de eerste golven woest om de hoek van het dijkje komen. En dat was alleen nog maar wat er over die zankbank heen kon komen. Toen we daar voorbij waren begon het pas echt. We moesten tegen de noorderwind in kruisen om bij de sluis bij Kornwerd te komen. Vriendschap hield zich kranig en deed haar best om van golftop naar golftop te scheren. Maar af en toe verdween het hele voordek toch in een golf en viel ik bijna van de luikenkap omdat het schip dan ineens stil lag. Het water kwam van alle kanten en de iedereen werd kletsnat. Het liep van boven onze schoenen in (waterdicht betekent helaas dat het water er niet in maar ook niet meer uit kan!) , kwam uit de lucht en het grootzeil looste af en toe het overtollige water van het rif in mijn kraag. Na een poosje zeilen bleken we eigenlijk nauwelijks vooruit te komen. We besloten wat af te vallen en naar de overkant van het IJsselmeer te zeilen. Daar waren nog wat onbekende haventjes te ontdekken en het vooruitzicht van een kop warme thee in een rustig haventje trok ieder wel aan. Helaas betekende dit dat het een weekeinde exclusief wad zou worden.
Na de lunch zijn we over de andere boeg teruggezeild richting Stavoren. Daar vlakbij zou het kleinste vissershaventje van Europa zich bevinden en dat klonk wel de moeite van het verkennen waard! Coby wist nog hoe we er ongeveer moesten komen en gelukkig was de wind iets geluwd en de golven veel minder ruig onder de hoge wal. Dus zeilden we met een mooi gangetje langs alle ondiepte tonnetjes op zoek naar de gele tonnetjes die aan moesten geven waar we richting de wal konden. Al prikkend met de pikhaak bleek dat het eigenlijk best diep was. Meestal twee meter, soms anderhalf. Het haventje was inderdaad best klein. We lagen er samen met een grote catamaran en daarmee was de kade eigenlijk wel vol. Het dorpje Laaxum zelf bestond uit drie huizen en een viskraam. En een bordje dat ons leerde dat Laaxum vroeger 20 staverse jollen had waarmee op bot gevist werd. Zie ook dit leuke artikel, De stamppot ‘s avonds was exclusief mosterd zout en spek, maar inclusief allerlei toppings naar keuze.
 Vishok Laaxum Zondag ochtend lag er een dikke mist over het IJsselmeer, maar bij wijze van uitzondering waaide er een mooi windje! Dus na het ontbijt gauw alle reven uit het zeil gehaald en van wal gestoken. Vanaf de kop van de haven was er nog geen enkel tonnetje te zien, maar al gauw doemde er een schaduw op uit de mist. En al turend en wijzend vonden we onze weg om de ondiepte heen. Eerst actief alle tonnetjes tellend om te weten waar we precies zaten, later gewoon comsumerend. Het bleek namelijk dat het aantal wit/rode tonnetjes op de kaart niet overeen kwam met die in de werkelijkheid.
Nabij Stavoren trok de mist aardig op maar zakte de wind in. We hebben nog een wedstrijdje gedaan met wat jachtjes en de Doeke wie het eerst door de windstiltes heen was. Maar langzaam gaf iedereen het op en startte de motor. De zondag verliep duidelijk exclusief wind.Rond Hindeloopen gingen we nog maar 0.5 knoop en liep de verwachte aankomsttijd steeds verder op in plaats van af. Uiteindelijk hebben ook wij de motor gestart voor het laatste stukje naar Workum.
Kortom, een heel exclusief weekeinde! We hebben lekker gezeild en wie weet volgende keer weer inclusief het wad?
|
|
Coby mailen
Recente reacties