Logboek Skûtsje Vriendschap

Zout water, schurend zand en veel zuurstof hebben de huid van het 100-jarige scheepje doen roesten dwars doorheen de epoxy van Braspenning (daterend van rond 2000). Tijd om de strijd opnieuw aan te gaan. Het hele dek, de den en het potdeksel worden kaalgestraald; het berghout alleen op de plekken waar de klinknaden niet meer volledig dicht zijn. Zorgvuldig dichten we alles af met houten luikjes, zeil en duck-tape. Dan begint met stralen, stralen en nog meer stralen. Guus van de werf kan zijn geluk niet op.

Na afloop scheppen we eerst het zand weg, vervolgens vegen we het weg en tot slot zuigen we de laatste beetje weg. Dan nemen we de schade op; altijd toch meer slechte plekjes dan je hoopt. maar bij nader inzien niets onverwachts. Dus, aan het lassen. Hier en daar een nieuw plaatje erin. De naden die al te zeer open staan worden zorgvuldig dichtgelast; de rest zullen we later met wonderkit afdichten. Op zoveel laswerk is de werf niet berekend, en er worden extra lassers aangerukt, maar toch duurt het nog ruim twee weken voor we helemaal tevreden zijn en we het scheepje klaar kunnen maken voor het schilderen. Inmiddels zijn Simon, Rob en ik volleerde slijpers / las-assistenten geworden:

Naden van het mastluik zijn zorgvuldig dichtgelast

De drie klusweekenden kennen weer de aloude gezelligheid, waarbij de koffiepauzes met suikerbrood in het zonnetje en het gezellig samenzijn ’s avonds bij de Herderin en in het Boerendiekhuus minstens even belangrijk zijn als de productieve uurtjes van Rob, Rien, Antonin, Vivienne, Aletha, Coby, Simon en mijzelf. De tijd die we moeten wachten tot het laswerk klaar is wordt goed benut door de bomen, mast en Leukothea in flink wat lagen te zetten en het motorruim een grote beurt te geven. Maar als we dan eindelijk in de spuitloods liggen kunnen we helemaal los! Eerst primer spuiten, dan zorgvuldig alle naadjes kitten, en pas dan kunnen we aflakken. Nu we weer bij nul kunnen beginnen hebben we gekozen voor een slijtvaster twee componenten verfsysteem en iedereen wordt eerst vrolijk, dan high van de oplosmiddelen. De roze olifantjes vliegen je om de oren. Of het daaraan ligt of aan de noeste arbeid, ze wordt me toch een partij mooi! Ik roep dat ze nog minstens vijftig jaar mee moet, tot Simon’s generatie er klaar mee is. Simon risposteerd dat hij zijn kinderen misschien ook wil laten zeilen op het skutsje… Reden temeer dus om nog even secuur door te zetten in de overtuiging dat ze zal hierna nooit meer zal roesten…. Echt waar!!!

Afgelopen vrijdag hebben Bernard en ik bij winterse temperaturen het schip naar de werf in Franeker gebracht. We liggen daar de komende 2 weken bij Scheepswerf Nieko op de helling om lekker onderdak te kunnen schilderen. 

Bernard bij 3 graden boven nul

Starten
Het schip heeft de winter goed doorstaan. De matrassen en de meeste spullen liggen bij Cornelie op de zolder naast de oude varkensstal. Vriendschap zelf heeft alle strenge vorst goed doorstaan. Er is niets stukgevroren. De motor startte in één keer. De start-accu die ik had meegenomen was niet nodig. 

IJsbergen
De week ervoor waren er nog 2 vrachtschepen vastgelopen in het ijs voor de vuurtoren van Reid. Toen wij voeren was dat nog goed te zien. Langs de Friese kust lagen nog complete ijsbergen. Dankzij de harde noordoostenwind van de dagen voor onze tocht was het meeste ijs gelukkig wel weggewaaid naar lager wal. 

Waddenzee
Het was heerlijk om weer buitengaats te zijn. Het moest helaas op de motor. Het is niet te doen om voor één tochtje helemaal op te tuigen. Het was met een rustig windje desondanks prachtig. We hadden laag water. De zeehondjes lagen speciaal voor ons op de banken net naast de geul. 

Danny en Claudia
Toen we vlak bij Harlingen waren ging mijn telefoon. Het was mijn broer met zijn vriendin uit Baarn. Ze stonden toevallig op de dijk de hond uit te laten. Ze waren onderweg naar een vriend op Vlieland. De foto’s die zij gemaakt hebben vanuit Harlingen houden jullie nog tegoed. 

Zwaaien naar Claudia

In Harlingen

Voor de sluis

In de kraan
De kraan van Nieko oogt niet meer piepjong, maar hij trekt het elke keer weer prima. De foto’s spreken boekdelen. Heel mooi is te zien hoe het onderwaterschip van onze Piipster ‘nergens’ stilstaat. Nu 2 weken schilderen en dan weer lekker varen. Met pasen optuigen en het eerste weekend!

Vriendschap in de kraan

Nieko, ook in de kraan

Mooi kontje

Tegenlicht in de kraan